Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Το μαγεμένο Βασίλειο (8 μέρη)






Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία ευτυχισμένη πολιτεία. Η Βασίλισσα ήταν σοφή, μιλούσε με τη Μεγάλη Μητέρα και μπορούσε να θεραπεύει όλες τις ασθένειες και ο κόσμος ζούσε ειρηνικά, ευχαριστημένος από αυτό που είχε και τότε δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί, αλλά όλοι ήταν το ίδιο. Θεωρούσαν αυτονόητη υποχρέωσή τους εάν είχαν δύο κουβέρτες και ο γείτονας τους καμία, ότι έπρεπε να του δώσουν τη μία. Τα σπίτια φτάναν για όλους, γιατί θεωρούσαν αμαρτία ένα σπίτι να μένει κενό, τη στιγμή που μία οικογένεια δεν είχε σπίτι. Η Μητέρα Φύση έδινε απλόχερα τα δώρα της χωρίς να κοπιάζουν οι άνθρωποι, έτσι το φαγητό πάντα ήταν άφθονο, έφτανε για όλους, καταπράσινα χωράφια και λιβάδια για τους ανθρώπους και μεγάλα δάση με αειθαλή και φυλλοβόλα δέντρα για τα πολυάριθμα ζώα τριγύριζαν τη πολιτεία.

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Από το «μαμά» στο «ρε μάνα»







Όλα ξεκίνησαν ξαφνικά, μια συνηθισμένη μέρα όταν άνοιξα την πόρτα του δωματίου του δωδεκάχρονου γιού μου.
-«Ομορφιά μου, ξύπνα. Είναι 7.30, θα αργήσεις»
-«Άσε μας ρε μάνα πρωί-πρωί» ακούστηκε μια φωνή να λέει κάτω από τα σκεπάσματα.


Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Ιβάν






Ο Ιβάν, ένας από τους μεγαλύτερους εμπόρους μιας ρώσικης κωμόπολης, με μεγάλη του χαρά είδε μία σκυλίτσα να έχει κουλουριαστεί το πρωί στο παχύ χαλί της εισόδου του. Σιγά σιγά τη πλησίασε και μόλις έφτασε σε απόσταση … βολής της έδωσε μια κλωτσιά με όλη του τη δύναμη! Η σκυλίτσα ουρλιάζοντας σπαρακτικά απομακρύνθηκε κουτσαίνοντας. Οι γείτονες βγήκαν στις πόρτες τους. Οι περισσότεροι χάζευαν με αδιαφορία το θέαμα, άλλοι θα ήθελαν κάτι να πουν αλλά προτιμήσανε τη σιωπή.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Η σωματική έκφραση






Χωρίς σωματική έκφραση το μυαλό των μαθητών ναρκώνεται «Αυτό που συμβαίνει είναι ότι μεγαλώνοντας τα παιδιά τα εκπαιδεύουμε προοδευτικά από τη μέση και πάνω. Επικεντρώνουμε στο κεφάλι τους. Και ελαφρώς προς τη μία μεριά, την αριστερή, δηλαδή καλλιεργούμε τη λογική (αναλυτική σκέψη, γλώσσα, μαθηματικά και φυσικές επιστήμες). Δεν υπάρχει ούτε ένα εκπαιδευτικό σύστημα στον πλανήτη που να διδάσκει καθημερινά π.χ χορό στα παιδιά με τον τρόπο που διδάσκονται τα μαθηματικά. Γιατί; Γιατί όχι; Όλοι έχουμε σώματα. Δεν έχουμε;» ( Κεν Ρόμπινσον)

Η όμορφη μέρα





- Άγγελε, πιστεύω ότι η δοκιμασία που έπρεπε να περάσουμε σαν Ελλάδα, αναφέρομαι σε αυτή την οικονομική κρίση που βιώσαμε, ήταν απλά μία ενορχηστρωμένη επίθεση του συστήματος. Θα μπορούσε άνετα να γίνει στη Γερμανία, ή σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Είναι γελοίο ένα παγκόσμιο οικονομικό διεφθαρμένο σύστημα, να μας τιμωρεί, τη στιγμή που κάναμε ακριβώς ότι μας έλεγε. Φαντάζομαι την εικόνα σαν να είναι ένας μισότρελος άνθρωπος που άλλες μέρες χαϊδεύει και άλλες τιμωρεί τον πιστό του σκύλο…. Για εμάς τι βλέπεις να είναι η επόμενη μέρα;