Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Το χούι





Ήταν κάποτε ένας που είχε την αλλόκοτη συνήθεια να πορδίζει χωρίς σταματημό. Έτρωγε τριψάνα γιδόγαλο βρασμένο με μπομπότα ψωμί και κατέβαινε στο καφενείο. Γύριζε τότε από παρέα σε παρέα και σαν άνοιγε τον πυροβολητή των αερίων δεν τον παράβγαινε ούτε εκτοξευτήρας ασφυξιογόνων. Τέτοιο και τόσο πολύ δηλητήριο εκτόξευε. Ούτε βόμβες Ναπάλμ τον έφταναν. Η κατάσταση γινόταν από Κυριακή σε Κυριακή ανυπόφορη. Έφτασαν στο σημείο οι υπόλοιποι θαμώνες να φεύγουν από το καφενείο μόλις τον έβλεπαν να καταφθάνει. Όποιος τολμούσε ποτέ να εκφέρει μια αντίρρηση, μια διαμαρτυρία έστω, λάβαινε αμέσως την απάντηση:

-Το ’χω χούι (συνήθεια).

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Μην δώσουμε αφορμήν….





Θα μπορούσε να διηγείται ο καταγόμενος από τη Γρανίτσα, τότε Ταγματάρχης Κωνσταντίνου Ιωάννης:

Τον Φεβρουάριο του 1919 διαταχθήκαμε να βοηθήσουμε το Γαλλικό εκστρατευτικό Σώμα στην Οδησσό που πολεμούσε εναντίον των Μπολσεβίκων, και προσπαθούσε να επαναφέρει τον Τσαρισμό στη Ρωσία. Μας στοιβάξαν σε ποταμόπλοιο και μπροστά πήγαινε παγοθραυστικό που έβγαζε τρομακτικούς ήχους, ανοίγοντας δρόμο στα παγωμένα νερά του Δνείπερου.

Ο χαμένος Ποταμός





Όταν ήμουν οκτώ χρόνων βρήκα τον Χαμένο Ποταμό. Κανείς δεν ήξερε πού βρισκόταν, κανένας στην περιοχή μου δεν μπορούσε να πει κατά πού πέφτει, όλοι όμως μιλούσαν γι’ αυτόν. Όταν έφτασα για πρώτη φορά στον Χαμένο Ποταμό, κατάλαβα αμέσως ότι ήμουν εκεί. Το καταλαβαίνει κανείς όταν φτάνει εκεί που θέλει. Ήταν το ωραιότερο μέρος που είχα δει ποτέ μου! Είχε δέντρα που έγερναν πάνω από το νερό και κάτι πελώρια ψάρια που κολυμπούσαν στα κρυστάλλινα νερά του… 

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Το αποτύπωμα του Ιωάννη





Ήταν απογευματάκι, και μόλις έφεγγε το φως από τη Δύση, όταν ο Ιωάννης Καποδίστριας έμπαινε στα ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης. Θα είχε μία ιδιαίτερη συζήτηση με τον τσάρο Αλέξανδρο, μακριά από πρωτόκολλα, πρακτικά και επισημότητες….