Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Οδησσός





Θα μπορούσε να διηγείται ο καταγόμενος από τη Γρανίτσα, τότε Ταγματάρχης Κωνσταντίνου Ιωάννης, από τις επιχειρήσεις στην Ουκρανία το 1919 :

Στις 7 Μαρτίου φτάνουμε στην Οδησσό. Η Θερμοκρασία είναι σταθερά τη μέρα 10 με 15 βαθμούς υπό του μηδενός. Δεν έχουμε τίποτα, οι στρατιώτες δεν έχουν καραβάνες και χρησιμοποιούν για δοχεία φαγητού κάτι παλιά κονσερβοκούτια, μας μοίρασαν κάτι ελάχιστα κλινοσκεπάσματα, και πολλές …… αγγλικές κουνουπιέρες! Παγώνουμε τα βράδια. Έξω από τη πόλη καταφθάνουν οι Μπολσεβίκοι.

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Η νύχτα του Διαβόλου





Θα μπορούσε να διηγείται ο καταγόμενος από τη Γρανίτσα, τότε Ταγματάρχης Κωνσταντίνου Ιωάννης, από τις επιχειρήσεις στην Ουκρανία το 1919 :

Κατά το βράδυ στρατοπεδεύσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό στη Μπερεζόφκα. Υπήρχαν ξηλωμένες σιδηροδρομικές γραμμές μήκους 2 χιλιομέτρων και παρατημένα βαγόνια στα οποία στρατοπεδεύσαμε. Λίγο πιο μετά ακούστηκαν πυροβολισμοί από το μέτωπο και ένας απαίσιος βαρύς ήχος που ολοένα ερχόταν και πιο κοντά μας. Βγήκαμε έξω και στο σκοτάδι προσπαθούσαμε να έχουμε τον έλεγχο του στρατού μας…

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Το χούι





Ήταν κάποτε ένας που είχε την αλλόκοτη συνήθεια να πορδίζει χωρίς σταματημό. Έτρωγε τριψάνα γιδόγαλο βρασμένο με μπομπότα ψωμί και κατέβαινε στο καφενείο. Γύριζε τότε από παρέα σε παρέα και σαν άνοιγε τον πυροβολητή των αερίων δεν τον παράβγαινε ούτε εκτοξευτήρας ασφυξιογόνων. Τέτοιο και τόσο πολύ δηλητήριο εκτόξευε. Ούτε βόμβες Ναπάλμ τον έφταναν. Η κατάσταση γινόταν από Κυριακή σε Κυριακή ανυπόφορη. Έφτασαν στο σημείο οι υπόλοιποι θαμώνες να φεύγουν από το καφενείο μόλις τον έβλεπαν να καταφθάνει. Όποιος τολμούσε ποτέ να εκφέρει μια αντίρρηση, μια διαμαρτυρία έστω, λάβαινε αμέσως την απάντηση:

-Το ’χω χούι (συνήθεια).

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Μην δώσουμε αφορμήν….





Θα μπορούσε να διηγείται ο καταγόμενος από τη Γρανίτσα, τότε Ταγματάρχης Κωνσταντίνου Ιωάννης:

Τον Φεβρουάριο του 1919 διαταχθήκαμε να βοηθήσουμε το Γαλλικό εκστρατευτικό Σώμα στην Οδησσό που πολεμούσε εναντίον των Μπολσεβίκων, και προσπαθούσε να επαναφέρει τον Τσαρισμό στη Ρωσία. Μας στοιβάξαν σε ποταμόπλοιο και μπροστά πήγαινε παγοθραυστικό που έβγαζε τρομακτικούς ήχους, ανοίγοντας δρόμο στα παγωμένα νερά του Δνείπερου.

Ο χαμένος Ποταμός





Όταν ήμουν οκτώ χρόνων βρήκα τον Χαμένο Ποταμό. Κανείς δεν ήξερε πού βρισκόταν, κανένας στην περιοχή μου δεν μπορούσε να πει κατά πού πέφτει, όλοι όμως μιλούσαν γι’ αυτόν. Όταν έφτασα για πρώτη φορά στον Χαμένο Ποταμό, κατάλαβα αμέσως ότι ήμουν εκεί. Το καταλαβαίνει κανείς όταν φτάνει εκεί που θέλει. Ήταν το ωραιότερο μέρος που είχα δει ποτέ μου! Είχε δέντρα που έγερναν πάνω από το νερό και κάτι πελώρια ψάρια που κολυμπούσαν στα κρυστάλλινα νερά του… 

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Το αποτύπωμα του Ιωάννη





Ήταν απογευματάκι, και μόλις έφεγγε το φως από τη Δύση, όταν ο Ιωάννης Καποδίστριας έμπαινε στα ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης. Θα είχε μία ιδιαίτερη συζήτηση με τον τσάρο Αλέξανδρο, μακριά από πρωτόκολλα, πρακτικά και επισημότητες….

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Η σκοτεινή κοιλάδα





Οι άνθρωποι της σκοτεινής κοιλάδας ζούσαν εκεί πάντα από όσο μπορούσαν να θυμούνται. Δεν τους άρεσε εκεί που ήταν, στο σκοτάδι και στη βρωμιά, και παραπονιόντουσαν πάντα για αυτό. Τους έφταιγαν αυτοί που κυβερνούσαν, η παιδεία, ο διπλανός, ο γείτονας, η μοίρα τους η κακή, υποτάσσονταν ωστόσο και κάναν ότι τους λέγανε γιατί δεν ξέραν κάτι καλύτερο να κάνουν και περιμέναν κάποιον να ‘ρθει να τους λυτρώσει, σαν Βασιλιάς, σαν Μεσσίας, σαν κάποιος ισχυρός που θα κατέβει από τον ουρανό.  

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Σαλής





Ο Σαλής ήταν μια από τις γνωστότερες φυσιογνωμίες της πόλης των Χανίων τον περασμένο αιώνα. Ήταν απόγονος μαύρων εργατών ή χαλικούτηδων από την εποχή της Αιγυπτιοκρατίας στην Κρήτη, καταγόμενος από το Σουδάν ο οποίος δε θέλησε να εγκαταλείψει τα Χανιά κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 και έτσι παρέμεινε στην πόλη, όπου έγινε ευρέως γνωστός για την εργατικότητα, την εγκαρδιότητα και την καλοψυχία του.

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Γιατί δεν μείνατε να πολεμήσετε;





Όταν καταλάγιασε ο θόρυβος χτες στην Αγκαλιά ρώτησα μια παρέα νεαρούς Σύριους, «Γιατί δεν μείνατε να πολεμήσετε;» Καταλάβαινες από τα πρώτα λεπτά πως είχες μπροστά σου μετρημένους ανθρώπους με ζυγισμένα λόγια, με συμπεριφορά άψογη, μια συμπεριφορά που ούτε εγώ δεν ξέρω αν θα είχα μετά από τόσο κατατρεγμό. Αν κάποιος ήταν να σου πει αλήθεια, θα ήταν αυτοί.

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Στη κάπαρη χρωστώ…




 
       
(κείμενο από το βιβλίο του Αντώνη Καπετάνιου  "Τη χώρα που μου πήρανε γυρεύω", εκδόσεις Ηλιοτρόπιο, Αθήνα 2004)


 Ήμουν, θυμούμαι, παιδί μικρό, έξι ή επτά ετών, όταν πρωτοανέβηκα με τον παππού στο βουνό. Η αιτία ήταν το μάζεμα της κάπαρης.

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Μια μαγική ευχή …





- «Άγγελε, το ξέρω ότι δεν είσαι οικονομολόγος, και ότι λες παράξενα λόγια, αλλά πες μου, την άποψή σου, εεεεε με κατανοητά πράγματα, χωρίς αερολογίες, για το οικονομικό ζήτημα που μας καίει όλους μας, γιατί βλέπεις, το χρήμα είναι που κάνει και τη Γη να γυρίζει.»

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

Η σοφία





Μια φορά και έναν καιρό, ένας αναζητητής της αλήθειας, ο Πέτρος, μην αντέχοντας να ζει σε ένα κόσμο ψευτιάς, βίας και βασάνων αποφάσισε να φύγει από τη μεγαλούπολη που έμενε και να πάει σε ένα χωριό, να ξεφύγει πια από ένα αρρωστημένο τρόπο ζωής και να γνωρίσει τη σοφία μέσα στους απλούς ανθρώπους και τη Φύση.

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Το καράβι της ελπίδας





- «Αιμίλιε, γιατί σε βλέπω κατσουφιασμένο, λες και πέσανε τα καράβια σου έξω;»

- «Άσε Άγγελε, από τη μύτη να με πιάσεις θα σκάσω μετά από αυτό που πάθαμε. Να ψηφίζουμε Όχι και αυτοί που μας προέτρεπαν να ψηφίσουμε Όχι να μας πηγαίνουνε στο Ναι, και επιπλέον αυτούς που δημοκρατικά λένε την αρνητική γνώμη τους, να τους διώχνουνε, λες και δεν υπάρχει Δημοκρατία πια. Εγώ δεν ψήφισα άλλη μία μνημονιακή κυβέρνηση, πως ξεφύτρωσε αυτή;

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Το αποκούταβο





Ξαφνικά πριν λίγους μήνες ήρθε μία σκυλίτσα στην άκρη της πόλης. Ήταν ένα όμορφο, πανέξυπνο, καφέ τσοπανόσκυλο, με κομμένη ουρά που στην αρχή μας γάβγιζε επιφυλακτικά όταν μας άκουγε, σιγά-σιγά κατάλαβε ότι δεν είχε φόβο από μας και μας πλησίασε. Δεν μπορούσαμε να την αφήσουμε να πεθάνει στη πόρτα μας, τη βλέπαμε που γύριζε διακονιάρα στη πόλη, αλλά πάλι εδώ ξαναρχόταν, και έτσι της δώσαμε φαγητό.

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Ε, κ. Τσίπρα, είπαμε Όχι





Αγαπητέ μου κ. Τσίπρα, παίρνω τη πρωτοβουλία να απευθυνθώ δημόσια σε εσάς και να εκφράσω ένα πράγμα που μου πνίγει το λαιμό, θέλω να πιστεύω δεν είμαι ο μόνος. Ο Άρης όταν ζητούσε από τους Έλληνες να έρθουν μαζί του κατά των Γερμανών, τους θύμιζε πάντα στην αρχή ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε απόγονοι ανθρώπων που θυσίαζαν ξανά και ξανά και ξανά τη ζωή τους και ότι είχανε, για να αποκτήσουνε τη λευτεριά. Και κάθε μία τέτοια θυσία δεν πήγαινε χαμένη, γιατί έστρωνε κατά κάποιο τρόπο το δρόμο ώστε στους επόμενους να είναι πιο κοντά η ελευθερία.

Tittytainment




Η λέξη «Tittytainment» είναι σύνθετη και βγαίνει από τις λέξεις «Titty»  (γυναικείο στήθος) και  «entertainment» (ψυχαγωγία- διασκέδαση). Το «Tittytainment» είναι ένα μίγμα φτηνής, αποχαυνωτικής διασκέδασης και επαρκούς διατροφής που έχει σκοπό να εμποδίζει τις μάζες να σκέφτονται. Σαν ένα μωρό που θηλάζει από το στήθος της μητέρας του και μετά ευχαριστημένο και σχεδόν ναρκωμένο κοιμάται. Προσφέρεται αφειδώς λοιπόν στον κόσμο διασκέδαση χαμηλού επιπέδου κυρίως από την τηλεόραση όπως reality show, talk show, κουτσομπολίστικες εκπομπές, πολιτικές συζητήσεις, στημένες ειδήσεις, λαμπερά show, σαπουνόπερες, talent show, μη ποιοτικές ταινίες κ.α. σε συνδυασμό με ένα είδος, χαμηλής μεν ποιότητας αλλά επαρκούς ποσότητας, διατροφή.

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Και τώρα τι





- «Άγγελε, εντάξει ψηφίσαμε «Όχι» αν και εγώ προσωπικά δεν καταλάβαινα ακριβώς τι σημαίνει αυτό. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα ήθελα να ξαναπάμε πίσω σε καταστάσεις που ζήσαμε τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεν θέλω να τους βλέπω, δεν θέλω να τους ακούω αυτούς τους παλιούς πολιτικούς, θυμάμαι πως οτιδήποτε κάνανε όταν ήταν στην εξουσία ήταν φανερό για εμένα ότι δεν είχε καμία σχέση με το συμφέρον του λαού. Θεέ μου τώρα το συνειδητοποιώ, αυτοί δεν ήταν σαν εμάς, τους απλούς ανθρώπους, τώρα το αισθάνομαι ότι είναι πολύ μαυρόψυχοι και θα ήταν εφιάλτης μου να τους ξαναδώ μπροστά μου.»

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Η λέξη η δυνατότερη





- «Άγγελε, γιατί μας ταλαιπωρούνε με δημοψηφίσματα; Αφού έχουν τη δύναμη να πούνε από μόνοι τους «Όχι». Τι μας βάζουν σε φασαρία τώρα; Δεν καταλαβαίνουμε προτάσεις και συμφωνίες. Εμείς την ησυχία μας θέλουμε και να τα βρούμε. Άντε να βρεθεί μία άκρη και να ξαναέρθουμε στα ίδια, θέλουμε την ησυχία μας, την ασφάλεια και να περνάμε καλά. Δεν το καταλαβαίνουν αυτό το πράγμα; Γιατί ταλαιπωρούν τον απλό τον κοσμάκη; Το μισθό μας θέλουμε και την ησυχία μας….»

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Ένας αρχέγονος φόβος





- Άγγελε, ώρες – ώρες τελευταία νιώθω να παραλύω από το φόβο μου, το ξέρω είμαι πια μεγάλος για να φοβάμαι, έχω μάθει αρκετά σε αυτή τη ζωή μου, δεν είμαι πια παιδάκι, έλα όμως που φοβάμαι, και το κυριότερο που με τρελαίνει είναι ότι είναι ένας φόβος ανόητος, παράλογος θα έλεγα, είναι ο φόβος του αν θα με δεχτούν οι άλλοι ή θα με απορρίψουν, είναι ο φόβος εάν «αρέσω» ή όχι, που άμα καθίσω και το σκεφτώ λογικά δεν θα έπρεπε καν να υπάρχει, εγώ είμαι αυτός που είμαι, θα προσαρμοστώ βέβαια σε κάποιες καταστάσεις, αλλά έχω σαν κριτήριο του πως νιώθω εγώ, και εάν αυτό που κάνω είναι σύμφωνο με τη συνείδησή μου, και όχι εάν συμφωνούν οι άλλοι…..

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Dreamer





Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από το βιβλίο του Stefano D’ Anna “Η Σχολή των Θεών” που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ελφίλ. Τα παρακάτω είναι επιλογή από δηλώσεις του Dreamer ……..

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Τα τρία τσώνια





Ήταν κάποτε τρία μικρά λιανοπούλια, τρία τσώνια, από αυτά που ζούνε κοντά μας, που μαζεύονται κοντά στα σπίτια το χειμώνα, μπας και ξεκλέψουν κανένα σποράκι, και την Άνοιξη ξεχύνονται χαρούμενα χαλώντας τον κόσμο με τα τιτιβίσματα και τα παιχνίδια τους.

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Εκτιμώντας τη μέρα





Θέλω να σας διηγηθώ και εγώ τη δική μου ιστορία. Πως βρέθηκα από τη μια μέρα στην άλλη στο δρόμο με ένα παιδί, πώς ζητιάνευα για 1 χρόνο μαζί με το παιδί μου και πώς εκτίμησα αυτά που έχω σήμερα.

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Fernando





Ο γαιδαράκος Fernando βρέθηκε σε ένα μέρος στη μέση του πουθενά με ένα δυσάρεστο δάγκωμα στο πίσω πόδι του, να μην μπορεί να σταθεί, αφυδατωμένος, και η ζωή του να κρέμεται από μία κλωστή.

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Save Our Schools





Η παρακάτω μικρή συνέντευξη του Matt Damon δόθηκε κατά την διάρκεια πορείας διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών των ΗΠΑ στα πλαίσια του κινήματος "Save Our Schools" – (Σώστε τα σχολεία μας). Στο πολύ σημαντικό αυτό κίνημα ηγήθηκαν η πρώην υφυπουργός Παιδείας των ΗΠΑ Diane Ravitch, η μητέρα του Ματτ Damon (Nancy Carlson Paige) που είναι εκπαιδευτικός σε δημόσιο σχολείο στη Βοστόνη και φυσικά ο ίδιος ο Matt Damon. Το θέμα της συνέντευξης ήταν ένα βασικό αίτημα των εκπαιδευτικών με το όνομα «teacher tenure» (ένα είδος μονιμότητας που αναλύεται παρακάτω). Ακούστε πως ο Matt Damon απάντησε στις απαράδεκτες ερωτήσεις της δημοσιογράφου:


Η ύλη...






Δρ Μάνος Δανέζης – Επίκουρος Καθηγητής Αστροφυσικής – Τμήμα Φυσικής ΕΚΠΑ
Από τα βιβλία των Μ. Δανέζη και Σ. Θεοδοσίου: «Το Σύμπαν που Αγάπησα», «Η Κοσμολογία της Νόησης» και «Έτσι βλέπω τον Κόσμο», Εκδόσεις Δίαυλος

Από τα παιδικά μας χρόνια, πολλές φορές, η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε και αποκτούμε εμπειρίες, δημιουργεί μέσα μας ένα πλήθος εννοιών και πεποιθήσεων τις οποίες δεν μπορούμε να ορίσουμε επακριβώς και να αποδείξουμε με ένα χειροπιαστό και πρακτικό τρόπο αλλά απλά τις καταλαβαίνουμε διαισθητικά.


Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Εκεί που κοιτάς…





Πριν χρόνια έβλεπα τον κόσμο από ψηλά. Πέταγα με τα καινούργια μου φτερά κι ατένιζα περήφανη τον ήλιο.

Έπαιζα με τα σύννεφα και χανόμουν μέσα στα απαλά λευκά τους χρώματα.

Κυνηγούσα το ουράνιο τόξο ψάχνοντας να βρω το τέλος, την αρχή του. Αναζητούσα την πηγή του για να βουτήξω μέσα της και να λουστώ με τα πολύχρωμα νερά της, να αποκτήσω κάτι από την λάμψη του, να μείνω για πάντα εκεί ψηλά να χαίρομαι το ελαφρύ αεράκι να μου χαϊδεύει το πρόσωπο.

Μα όλα τα όνειρα έχουν ένα τέλος.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Λακότα





Ο Luther Standing Bear ήταν ο αρχηγός της φυλής Ογκλάλα Λακότα Σιού, ο οποίος έζησε το χάσμα ανάμεσα στον τρόπο ζωής και τις παραδόσεις του λαού του (έμεινε στη φυλή του μέχρι την ηλικία των 11 ετών) και στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε στον αγγλικό τρόπο ζωής. Ωστόσο, όπως και οι προαναφερθέντες σύγχρονοί του, ήταν βαθιά συνδεδεμένος με τις ινδιάνικες ρίζες του αποτελώντας έτσι έναν σύνδεσμο ανάμεσα στους 2 πολιτισμούς.  Συγγραφέας, εκπαιδευτικός, φιλόσοφος, και ηθοποιός, αγωνίστηκε για τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και ανεξαρτησίας των Λακότα. Παρακάτω μας δίνει κάποια γνωρίσματα της φυλής του:

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Ο δρόμος του λιονταριού




Ένας πολύ πιστός άνθρωπος ένοιωθε πως ήταν πολύ κοντά στο να λάβει τη φώτιση για το πως να συνεχίσει τον δρόμο του. Κάθε νύχτα, πριν πέσει να κοιμηθεί, παρακαλούσε το Θεό να του στείλει ένα σημάδι για το πως θα έπρεπε να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του. Πέρασε έτσι δυο-τρεις εβδομάδες σε μια κατάσταση σχεδόν μυστικιστική, περιμένοντας να λάβει ένα θεϊκό σημάδι.

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

10 «περίεργα» του Σουηδικού εκπαιδευτικού συστήματος




Πόσο αμήχανη είναι εκείνη η στιγμή που πηγαίνεις με τα παιδιά σου και αγοράζεις σχολικά είδη, σάκα, τετράδια, κασετίνες, μολύβια και την επομένη μαθαίνεις ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα χρησιμοποιηθεί……

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Προετοιμάζοντας μία αχρήματη Κοινωνία





Απόδοση στα Ελληνικά κειμένου του Colin Turner

Όλοι μας θα είμασταν σε μία πολύ καλύτερη, αχρήματη, κοινωνία αύριο, εάν ο καθένας καταλάβαινε πως και γιατί θα μπορούσε αυτό να δουλέψει, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο να πειστούν οι άνθρωποι για αυτό. Γιατί να συμβαίνει αυτό το πράγμα; Όντας ένας άνθρωπος που εργάζομαι σε αυτή την ιδέα εδώ και πέντε χρόνια τώρα, είχα την ευκαιρία και το χρόνο να αναλογιστώ γιατί να συμβαίνει αυτό το πράγμα, που αξίζει το κόπο κάποιος να ερευνήσει το γιατί.

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Απογείωση





- «Άγγελε, εμείς οι άνθρωποι εδώ στην Ελλάδα, ανησυχούμε για τη νομισματική μας σταθερότητα, εάν θα συνεχίσουν να μας δίνουν χρηματοδότηση για τις ανάγκες μας, και εάν οι καταθέσεις μας (που κάποιοι από εμάς με τόσο κόπο αποκτήσαμε) θα παραμείνουν ασφαλείς. Εσύ από τα πλευρά σου τι βλέπεις; Επειδή ωστόσο καμιά φορά βλέπεις πολύ διαφορετικά τα πράγματα από εμάς, θα ήθελα μία ρεαλιστική προσέγγιση από εσένα, δεν θέλω να πετάξεις στα σύννεφα όμως, θέλω να παραμείνεις στη Γη….»

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Μια μέρα φτάνει…




(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Στη πρώτη στάση του πήγε στο Γηροκομείο. Εκεί σε ένα κρεβατάκι, σε έναν θάλαμο με δύο γριές, ήταν αυτή που ήταν η πρώτη του αγάπη, να την αγαπούσε άραγε ακόμα; Πάντα η θύμησή της του έφερνε μία τρυφερότητα στο μυαλό του, αλλά ήταν υποχρεωμένος να την απαρνηθεί. Βλέπεις, ήταν φτωχιά, άρα ακατάλληλη για αυτόν.

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Μια μέρα φτάνει…




(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Ο κύριος ένιωσε τον αέρα να στροβιλίζεται στα αυτιά του, καθώς έπεφτε στο κενό, και λίγο πιο μετά, ακαριαία, το σώμα του τσακίστηκε κάτω στο γκρεμό.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Μια μέρα φτάνει…




(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Ο κύριος άνοιξε τα μάτια του και ξύπνησε μέσα εκεί, στο όνειρό του. Ο Άγγελος του, είχε γεμίσει με φως το σκοτεινό μέρος όπου ονειρευόταν, και με έκπληξη τον κοίταξε. «Ήρθες πολύ νωρίς, πολύ ξαφνικά για να με πάρεις, δεν σε περίμενα….», είπε ο κύριος.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Μια μέρα φτάνει…




(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Το αγόρι αφού ξεπέρασε εκείνη τη δύσκολη στιγμή, που παραλίγο να αυτοκτονήσει, ενεργοποίησε μία δύναμη, χαρακτηριστική της φυλής μας, που μας επέτρεψε να έχουμε παραμείνει ζωντανοί, να συνεχίζουμε τη προσπάθεια αν και βλέπουμε όλα να χάνονται, πιάνοντας την καθημερινή επιβίωση χωρίς να γνωρίζεις αν αύριο είσαι ζωντανός, αλλά εσύ να πορεύεσαι και να μάχεσαι. Ξύπνησε μέσα του μια δύναμη που επέτρεψε στους προγόνους μας να δημιουργήσουν πολιτισμούς, να ξεχυθούν στο άγνωστο με τα καραβάκια τους, να αντιμετωπίζουν τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, να υποστούν κινδύνους και ταπεινώσεις, αυτοί όμως να προχωράνε, πρωτοπόροι σε μέρη χωρίς χάρτη.

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Μια μέρα φτάνει…





Το αγόρι ανέβαινε το λασπωμένο ανήφορο, υπό βροχή, ξυπόλητο, ρακένδυτο, ξαμαλλιασμένο, σαν ξεχασμένο ξωτικό. Ήταν μουσκεμένο μέχρι το κόκκαλο, σε αυτή τη πορεία του μέχρι το βουνό. Ζούσε μία φοβερή ένταση, που δεν οφειλόταν στο φθινοπωρινό μπουρίνι. Το πρόσωπο του ήταν σκαμμένο από τα κλάματα, τα μάτια του κατακόκκινα. Είχε φτάσει πια στα ομαλά του βουνού, αριστερά ήταν οι λάκκες και το κονάκι του τσοπάνου του πατέρα του. Δεξιά…., ο γκρεμός. Το αγόρι έστριψε δεξιά με αποφασιστικότητα.