Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Ανταγωνιζόμενοι





- «Άγγελε, το τελευταίο καιρό και με αφορμή την εξέλιξη μας σαν κοινωνία και σαν οικονομία, με απασχολεί η σχέση που έχει ο ανταγωνισμός, και πόσο πρέπει να αναπτύξουμε τον υγιή ανταγωνισμό για να μπορέσουμε να βιώσουμε στη χώρα μας επιτέλους την πολυπόθητη ανάπτυξη. Τόσο επιτέλους πια την οικονομική, γιατί αρκετά με την κοροϊδία τους ότι μας έσωσαν, καταστρέφοντας μας, όσο και την κοινωνική, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η περιπέτεια μας ωρίμασε περισσότερο.»

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Από τη Φαντασία στη Πραγματικότητα





Από ένα βιβλίο του Bob Proctor:
"Θέλω να μιλήσω για τη Φαντασία, τη Θεωρία, και το Γεγονός. Η βάση αυτής της ιδέας είναι ότι τα πάντα έχουν την προέλευσή τους στη φαντασία, που κάποιες τολμηρές ψυχές τολμούν να τα μετατρέψουν σε θεωρία και στη συνέχεια γίνονται αρκετά ισχυρά, ώστε να μετατραπούν σε πραγματικότητα.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Μία Παρασκευή





Μία Παρασκευή, όταν πήγαινα πρώτη γυμνασίου, είδα ένα παιδί από την τάξη μου να πηγαίνει με τα πόδια στο σπίτι από το σχολείο. Το όνομά του ήταν Κάιλ. Φαινόταν σαν να κουβαλούσε μαζί του όλα τα βιβλία του. Σκέφτηκα, «Γιατί κάποιος να κουβαλάει μαζί του κάθε μέρα όλα τα βιβλία του; Θα πρέπει να είναι φυτό!»

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Το μαύρο μαργαριτάρι - 8 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)

Σε λίγο φάνηκε ένα παράξενο τρίο: Ένας σκύλος, ένας γάτος και ένα ποντίκι, περπατούσανε λες σαν να ήταν μία παρέα και ήρθαν κοντά στον Δάσκαλο Σου – Τζέι. Αυτός, όντας σιωπηλός και ανέκφραστος φαινόταν σε κάτι συγκεντρωμένος, αλλά και τα τρία ζώα, δεν κάνανε τις συνηθισμένες τους κινήσεις, μοιάζαν σαν να άκουγαν κάτι ή μάλλον καλύτερα σαν να λαμβάνανε ένα είδος μηνύματος, γιατί φαινόντουσαν και αυτά συγκεντρωμένα.

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Το μαύρο μαργαριτάρι - 7 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)

Μέσα από το κλάμα του ο Κέι – Γιο άκουσε έναν ακαθόριστο, σιγανό ήχο. Ήταν ο Δάσκαλος Σου – Τζέι, που είχε έρθει σιγά – σιγά έξω από τα σίδερα του κελιού.

-«Πως σε άφησαν να έρθεις, Δάσκαλε;»

-«Είμαι ένας άκακος γεράκος, και εσύ ένας μελλοθάνατος…»

Το μαύρο μαργαριτάρι - 6 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)
Ο Κέι – Γιο μέρα με τη μέρα γινόταν διαφορετικός, κάπως σαν απόμακρος μετά το επεισόδιο της ταβέρνας. Αισθανόταν όλο και περισσότερο ότι δεν είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους ανθρώπους, όντας σκλάβος και αυτός, αισθανόταν τύψεις για τη σκληρότητα που είχε επιδείξει στους ανθρώπους. Συνήθως αυτές τις σκέψεις της συνείδησής του, τις απόδιωχνε παλιά, τώρα πια όμως δεν αντιστεκόταν, καταλάβαινε ότι η συνείδησή του είχε δίκιο.

Το μαύρο μαργαριτάρι - 5 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)
Το νησί των σκελετών ήταν το πειρατικό κρησφύγετο. Κανονική πρωτεύουσα των κουρσάρων, ολόκληρη πολιτεία, που τα καπηλειά ήταν περισσότερα από τα σπίτια. Σκλάβοι και αιχμάλωτοι κάνανε όλες τις δουλειές. Τα τσούρμα τα πειρατικά έρχονταν και έφευγαν, έρχονταν για να πιουν και να ξεκουραστούν, φορτωμένα θησαυρούς και σκλάβους και ξανάφευγαν για να σκορπίσουν το θάνατο, με μία τάξη, μία ιεροτελεστία που δίνει κάθε οργανωμένο ταξίδι.

Το μαύρο μαργαριτάρι - 4 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)

«Εξοχότατε Κουρσάρε,» είπε ο Δάσκαλος Σου – Τζέι, «έχουμε μαζί μας έναν θησαυρό, αν και το πλήρωμα είναι φτωχοί εργάτες του λιμανιού, που έχουν μόνο πενταροδεκάρες μαζί τους. Το αμπάρι θα δείτε ότι είναι άδειο για να μαζέψετε λάφυρα, ωστόσο έχουμε κάτι μαζί μας που αξίζει πολύ περισσότερο από ολάκερο το καράβι. Μαζί μας έχουμε τον πλούσιο έμπορο Κέι – Γιο. Ψάξτε στη καμπίνα τη καλή, και κάτω από το στρώμα της κουκέτας θα βρείτε πολλά χρυσά, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα. Για αυτόν τον έμπορο μπορείτε να ζητήσετε πλούσια λύτρα, 1.000.000 γουάν, αφήστε μόνο να γράψω εγώ το σχετικό γράμμα, και το πλοίο σαν άνεμος θα πάει να σας φέρει αυτή την περιουσία.»

Το μαύρο μαργαριτάρι - 3 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)

Το κουρσάρικο καράβι λες και ήταν ένα με τον άνεμο, τους πλησίαζε ολοένα. Το πειρατικό τσούρμο, με επιδεξιότητα περισσή, άλλος στα πανιά, άλλος στα άλμπουρα, άλλος στα κανόνια εκτελούσαν λες μία χιλιοκαμωμένη χορογραφία, και όταν βρέθηκαν πια σε απόσταση βολής, όλα μαζί τα κουρσάρικα κανόνια, κάνανε το καθιερωμένο, πειρατικό χαιρετισμό.

Το μαύρο μαργαριτάρι - 2 -






(συνέχεια από το προηγούμενο)


«Το μαύρο μαργαριτάρι της Κίνας! Νόμιζα ότι ήταν ένας μύθος η ύπαρξή του. Πρέπει να είναι το πολυτιμότερο πράγμα στη Γη!!!» είπε με έξαψη ο Κέι – Γιο, συγκρατώντας από το γράμμα του πατέρα του, μόνο το πιθανό κέρδος, χωρίς να λάβει υπόψη του τη νουθεσία για το ότι ήταν σκληρόκαρδος άνθρωπος.

Το μαύρο μαργαριτάρι - 1 -





Ο Κέι – Γιο ήταν από τους πιο μισητούς ανθρώπους της πόλης. Συμφεροντολόγος και σπαγκοραμμένος μέχρι που δεν πάει άλλο, ήταν αδύνατον να έχεις μία τίμια συναλλαγή μαζί του, πάντα αυτός θα ήταν ο κερδισμένος, πάντα απαιτούσε τα πάντα από τους άλλους, με αντάλλαγμα αυτός να δώσει ψίχουλα και γκρίνιαζε τόσο, για να επιβάλλει τους όρους του, που μία φωνή σου έλεγε με κεφαλαία γράμματα: «ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!»