Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Η Μυστική Σπηλιά





«Άγγελε, ώρες-ώρες είμαι τόσο δυστυχισμένος, σαν ένα μαύρο σύννεφο να σκεπάζει τα πάντα γύρω μου. Δεν ακούω τη φωνή σου τότε, και αισθάνομαι ακόμα περισσότερο χαμένος, τότε νιώθω μικρός, πολύ μικρός, που έχω να τα βάλω με δράκους και θηρία. Δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο, και φοβάμαι τότε. Δεν θέλω να έρχονται αυτές οι στιγμές. Τι μπορώ να κάνω για αυτό;»

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Doaa





Πάνω από 500 άνθρωποι, που ζήτησαν ένα όνειρο, μια χαραμάδα στην ελπίδα, δολοφονήθηκαν πριν λίγες ημέρες εδώ δίπλα μας. Πεντακόσιοι άνθρωποι. Από τα αιματοβαμμένα χώματα της Παλαιστίνης, από τη Συρία, από το Σουδάν. Οι δουλέμποροι τους έστελναν στο θάνατο και γελούσαν. Μόλις 10 σώθηκαν. Οι 6 μεταφέρθηκαν στην Κρήτη. Ανάμεσά τους ένα κοριτσάκι, μόλις 18 μηνών, που στο Πανεπιστημιακό οι γιατροί δίνουν μάχη για να το σώσουν. Επέζησε από το ναυάγιο – μαζική δολοφονία. Ανάμεσά τους, ακόμα, ένα 17χρονο αγόρι, που ταξίδευε με τον πατέρα του, βαριά άρρωστο στην καρδιά, μπας και μπορέσει να τον πάει στην Ευρώπη να τον σώσει…

Ανεκπλήρωτο Όνειρο





Το μικρό παιδί είχε το σημάδι του θανάτου στο μέτωπό του. Ο Ταξιδιώτης που το έβλεπε να παίζει στη βρύση του μονοπατιού, απλά, το γνώριζε. Η μητέρα του παιδιού, σκονισμένη από το μακρύ ταξίδι, αλαφιασμένη, μια πρόσεχε το μικρό, μια κοιτούσε μέσα της το ζοφερό μέλλον. Κανονικά οι γυναίκες στην Ινδία είναι μαζεμένες, αυτή όμως είχε έναν σκοπό.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Μια νέα αρχή





Ήταν ένα φθινοπωρινό πρωινό, που ο ήλιος έβγαινε από τον ορίζοντα. Φαινόταν μία ακόμα συνηθισμένη μέρα. Πράγματα τετριμμένα και μουντά διαμόρφωναν τη λίστα των τρεχουσών ενεργειών.

- «Ωχ, όλες αυτές οι βαρετές δουλειές, γιατί να πρέπει να τις κάνω», σκέφτηκε ο Αιμίλιος.

- «Η βαρεμάρα δεν υπάρχει στη Φύση, ακόμα και αν όλα τα πράγματα ακολουθούν κάθε μέρα την ίδια, επαναλαμβανόμενη, πορεία τους.», άκουσε τη γνώριμη φωνή του Άγγελου μέσα του.