Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Ο Δραπέτης





Ένας φίλος τηλεφώνησε μέσα σε μια νύχτα του χειμώνα. «Έλα, βρήκα μία αγριόπαπια. Τη μάζεψα εδώ στο διαμέρισμα, αλλά δε ξέρω τι να τη κάνω. Υπάρχει κανένα μέρος που θα μπορούσε να μείνει;» Σε ερώτησή μας για το πώς τη βρήκε, είπε ότι περπατούσε περιφερειακά στο Καρπενήσι, άκουσε σπινθηρισμούς πάνω στα ηλεκτροφόρα καλώδια και τζουπ, κάτω η πάπια, τρομαγμένη και ενδεχομένως χτυπημένη από το ρεύμα. Υπήρχε ένα κοτέτσι χωρίς ενοίκους κάπου κοντά, και έτσι πήγαμε για την παραλαβή της αγριόπαπιας.

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Μικρούλια ψήγματα χρυσού





«Μα πως καταφέρνεις πάντα και είσαι με το χαμόγελο, δείχνεις τόσο ευτυχισμένος, τόσο πλήρης κάθε στιγμή, παρόλο που έρχονται σε σένα καθημερινά προβλήματα. Μου φαίνεσαι σα να επιπλέεις σε μία θάλασσα άγχους και μικρότητας, μου φαίνεσαι σαν εσύ να πηγαίνεις αντίθετα σε ένα γεμάτο ρεύμα ανθρώπων. Φαίνεσαι χαρούμενος όταν ασχολείσαι με κάθε τι το μικρό, που για τον περισσότερο κόσμο είναι απλά μια βαρετή διεκπεραίωση. Πες μου πως τα καταφέρνεις;» Ρώτησε ο καλόγερος Σεκ τον Δάσκαλό του.

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Ο Θησαυρός







Κάποτε πέθανε ένας σοφός Ινδός σε μία πόλη που βασίλευε ένας άπληστος μαχαραγιάς που τυραννούσε τη πόλη.

Μαζί με τη διαθήκη του ο σοφός Ινδός είχε αφήσει ένα κλειδί. Και έγραφε: «έχω κλείσει όλη μου την περιουσία μέσα στο χρηματοκιβώτιο του γραφείου μου. ‘Ότι υπάρχει μέσα σ’αυτό, το παραχωρώ, στον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου. Ας πάρει το κλειδί για να το ανοίξει.»

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Η πένα






 
Το μικρό παιδί ήταν πολύ ενθουσιασμένο που είχε βρει μία πένα. Οι ενήλικες χαμογέλασαν επειδή ήξεραν ότι μια πένα δεν αξίζει πολύ. Αλλά το παιδί δεν το ήξερε αυτό. Ήταν τόσο περήφανο για το εύρημά του, όσο ένας ενήλικας μπορεί να ήταν αν έβρισκε ένα χαρτονόμισμα εκατό λιρών. Κάθε μέρα γυάλιζε τη πένα του και την επέστρεφε με σεβασμό στη τσέπη του. Μερικές μέρες δεν είχε καν τσέπη, έτσι τη μετέφερε στο παπούτσι του. Αλλά πάντα την είχε μαζί του.