Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Ανταγωνιζόμενοι





- «Άγγελε, το τελευταίο καιρό και με αφορμή την εξέλιξη μας σαν κοινωνία και σαν οικονομία, με απασχολεί η σχέση που έχει ο ανταγωνισμός, και πόσο πρέπει να αναπτύξουμε τον υγιή ανταγωνισμό για να μπορέσουμε να βιώσουμε στη χώρα μας επιτέλους την πολυπόθητη ανάπτυξη. Τόσο επιτέλους πια την οικονομική, γιατί αρκετά με την κοροϊδία τους ότι μας έσωσαν, καταστρέφοντας μας, όσο και την κοινωνική, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η περιπέτεια μας ωρίμασε περισσότερο.»

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Από τη Φαντασία στη Πραγματικότητα





Από ένα βιβλίο του Bob Proctor:
"Θέλω να μιλήσω για τη Φαντασία, τη Θεωρία, και το Γεγονός. Η βάση αυτής της ιδέας είναι ότι τα πάντα έχουν την προέλευσή τους στη φαντασία, που κάποιες τολμηρές ψυχές τολμούν να τα μετατρέψουν σε θεωρία και στη συνέχεια γίνονται αρκετά ισχυρά, ώστε να μετατραπούν σε πραγματικότητα.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Μία Παρασκευή





Μία Παρασκευή, όταν πήγαινα πρώτη γυμνασίου, είδα ένα παιδί από την τάξη μου να πηγαίνει με τα πόδια στο σπίτι από το σχολείο. Το όνομά του ήταν Κάιλ. Φαινόταν σαν να κουβαλούσε μαζί του όλα τα βιβλία του. Σκέφτηκα, «Γιατί κάποιος να κουβαλάει μαζί του κάθε μέρα όλα τα βιβλία του; Θα πρέπει να είναι φυτό!»

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Το μαύρο μαργαριτάρι - 8 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)

Σε λίγο φάνηκε ένα παράξενο τρίο: Ένας σκύλος, ένας γάτος και ένα ποντίκι, περπατούσανε λες σαν να ήταν μία παρέα και ήρθαν κοντά στον Δάσκαλο Σου – Τζέι. Αυτός, όντας σιωπηλός και ανέκφραστος φαινόταν σε κάτι συγκεντρωμένος, αλλά και τα τρία ζώα, δεν κάνανε τις συνηθισμένες τους κινήσεις, μοιάζαν σαν να άκουγαν κάτι ή μάλλον καλύτερα σαν να λαμβάνανε ένα είδος μηνύματος, γιατί φαινόντουσαν και αυτά συγκεντρωμένα.

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Το μαύρο μαργαριτάρι - 7 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)

Μέσα από το κλάμα του ο Κέι – Γιο άκουσε έναν ακαθόριστο, σιγανό ήχο. Ήταν ο Δάσκαλος Σου – Τζέι, που είχε έρθει σιγά – σιγά έξω από τα σίδερα του κελιού.

-«Πως σε άφησαν να έρθεις, Δάσκαλε;»

-«Είμαι ένας άκακος γεράκος, και εσύ ένας μελλοθάνατος…»

Το μαύρο μαργαριτάρι - 6 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)
Ο Κέι – Γιο μέρα με τη μέρα γινόταν διαφορετικός, κάπως σαν απόμακρος μετά το επεισόδιο της ταβέρνας. Αισθανόταν όλο και περισσότερο ότι δεν είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους ανθρώπους, όντας σκλάβος και αυτός, αισθανόταν τύψεις για τη σκληρότητα που είχε επιδείξει στους ανθρώπους. Συνήθως αυτές τις σκέψεις της συνείδησής του, τις απόδιωχνε παλιά, τώρα πια όμως δεν αντιστεκόταν, καταλάβαινε ότι η συνείδησή του είχε δίκιο.

Το μαύρο μαργαριτάρι - 5 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)
Το νησί των σκελετών ήταν το πειρατικό κρησφύγετο. Κανονική πρωτεύουσα των κουρσάρων, ολόκληρη πολιτεία, που τα καπηλειά ήταν περισσότερα από τα σπίτια. Σκλάβοι και αιχμάλωτοι κάνανε όλες τις δουλειές. Τα τσούρμα τα πειρατικά έρχονταν και έφευγαν, έρχονταν για να πιουν και να ξεκουραστούν, φορτωμένα θησαυρούς και σκλάβους και ξανάφευγαν για να σκορπίσουν το θάνατο, με μία τάξη, μία ιεροτελεστία που δίνει κάθε οργανωμένο ταξίδι.

Το μαύρο μαργαριτάρι - 4 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)

«Εξοχότατε Κουρσάρε,» είπε ο Δάσκαλος Σου – Τζέι, «έχουμε μαζί μας έναν θησαυρό, αν και το πλήρωμα είναι φτωχοί εργάτες του λιμανιού, που έχουν μόνο πενταροδεκάρες μαζί τους. Το αμπάρι θα δείτε ότι είναι άδειο για να μαζέψετε λάφυρα, ωστόσο έχουμε κάτι μαζί μας που αξίζει πολύ περισσότερο από ολάκερο το καράβι. Μαζί μας έχουμε τον πλούσιο έμπορο Κέι – Γιο. Ψάξτε στη καμπίνα τη καλή, και κάτω από το στρώμα της κουκέτας θα βρείτε πολλά χρυσά, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα. Για αυτόν τον έμπορο μπορείτε να ζητήσετε πλούσια λύτρα, 1.000.000 γουάν, αφήστε μόνο να γράψω εγώ το σχετικό γράμμα, και το πλοίο σαν άνεμος θα πάει να σας φέρει αυτή την περιουσία.»

Το μαύρο μαργαριτάρι - 3 -




(συνέχεια από το προηγούμενο)

Το κουρσάρικο καράβι λες και ήταν ένα με τον άνεμο, τους πλησίαζε ολοένα. Το πειρατικό τσούρμο, με επιδεξιότητα περισσή, άλλος στα πανιά, άλλος στα άλμπουρα, άλλος στα κανόνια εκτελούσαν λες μία χιλιοκαμωμένη χορογραφία, και όταν βρέθηκαν πια σε απόσταση βολής, όλα μαζί τα κουρσάρικα κανόνια, κάνανε το καθιερωμένο, πειρατικό χαιρετισμό.

Το μαύρο μαργαριτάρι - 2 -






(συνέχεια από το προηγούμενο)


«Το μαύρο μαργαριτάρι της Κίνας! Νόμιζα ότι ήταν ένας μύθος η ύπαρξή του. Πρέπει να είναι το πολυτιμότερο πράγμα στη Γη!!!» είπε με έξαψη ο Κέι – Γιο, συγκρατώντας από το γράμμα του πατέρα του, μόνο το πιθανό κέρδος, χωρίς να λάβει υπόψη του τη νουθεσία για το ότι ήταν σκληρόκαρδος άνθρωπος.

Το μαύρο μαργαριτάρι - 1 -





Ο Κέι – Γιο ήταν από τους πιο μισητούς ανθρώπους της πόλης. Συμφεροντολόγος και σπαγκοραμμένος μέχρι που δεν πάει άλλο, ήταν αδύνατον να έχεις μία τίμια συναλλαγή μαζί του, πάντα αυτός θα ήταν ο κερδισμένος, πάντα απαιτούσε τα πάντα από τους άλλους, με αντάλλαγμα αυτός να δώσει ψίχουλα και γκρίνιαζε τόσο, για να επιβάλλει τους όρους του, που μία φωνή σου έλεγε με κεφαλαία γράμματα: «ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!»

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Ας βρούμε βάρκα…






..Ήτανε Απρίλης του ’42… και δώσαμε όλα μας τα χρυσά, τα πήρε ο θείος και τα δωσε στον άνθρωπο που έπρεπε να τα δώσει και την άλλη μέρα το πρωί ήρθε ένα κάρο. Μαζέψαμε δυο τρεις αλλαξιές ο καθένας μας ρούχα, τα βάλαμε σε κάτι τσουβάλια της ζάχαρης, άσπρα, θαρρώ πως τα βλέπω και αφού τα φορτώσαμε αυτά το κάρο δεν μας φόρτωνε εμάς (…) 

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Η Προπαγάνδα





Μέρος συνέντευξης του Νόαμ Τσόμσκι:
Ο ρόλος των «διανοουμένων» -κι αυτό ισχύει εδώ και χιλιάδες χρόνια- συνίσταται στο να κάνουν ό,τι πρέπει ώστε οι άνθρωποι να παραμένουν παθητικοί, υπάκουοι, αστοιχείωτοι και προγραμματισμένοι.

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Η Μυστική Σπηλιά





«Άγγελε, ώρες-ώρες είμαι τόσο δυστυχισμένος, σαν ένα μαύρο σύννεφο να σκεπάζει τα πάντα γύρω μου. Δεν ακούω τη φωνή σου τότε, και αισθάνομαι ακόμα περισσότερο χαμένος, τότε νιώθω μικρός, πολύ μικρός, που έχω να τα βάλω με δράκους και θηρία. Δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο, και φοβάμαι τότε. Δεν θέλω να έρχονται αυτές οι στιγμές. Τι μπορώ να κάνω για αυτό;»

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Doaa





Πάνω από 500 άνθρωποι, που ζήτησαν ένα όνειρο, μια χαραμάδα στην ελπίδα, δολοφονήθηκαν πριν λίγες ημέρες εδώ δίπλα μας. Πεντακόσιοι άνθρωποι. Από τα αιματοβαμμένα χώματα της Παλαιστίνης, από τη Συρία, από το Σουδάν. Οι δουλέμποροι τους έστελναν στο θάνατο και γελούσαν. Μόλις 10 σώθηκαν. Οι 6 μεταφέρθηκαν στην Κρήτη. Ανάμεσά τους ένα κοριτσάκι, μόλις 18 μηνών, που στο Πανεπιστημιακό οι γιατροί δίνουν μάχη για να το σώσουν. Επέζησε από το ναυάγιο – μαζική δολοφονία. Ανάμεσά τους, ακόμα, ένα 17χρονο αγόρι, που ταξίδευε με τον πατέρα του, βαριά άρρωστο στην καρδιά, μπας και μπορέσει να τον πάει στην Ευρώπη να τον σώσει…

Ανεκπλήρωτο Όνειρο





Το μικρό παιδί είχε το σημάδι του θανάτου στο μέτωπό του. Ο Ταξιδιώτης που το έβλεπε να παίζει στη βρύση του μονοπατιού, απλά, το γνώριζε. Η μητέρα του παιδιού, σκονισμένη από το μακρύ ταξίδι, αλαφιασμένη, μια πρόσεχε το μικρό, μια κοιτούσε μέσα της το ζοφερό μέλλον. Κανονικά οι γυναίκες στην Ινδία είναι μαζεμένες, αυτή όμως είχε έναν σκοπό.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Μια νέα αρχή





Ήταν ένα φθινοπωρινό πρωινό, που ο ήλιος έβγαινε από τον ορίζοντα. Φαινόταν μία ακόμα συνηθισμένη μέρα. Πράγματα τετριμμένα και μουντά διαμόρφωναν τη λίστα των τρεχουσών ενεργειών.

- «Ωχ, όλες αυτές οι βαρετές δουλειές, γιατί να πρέπει να τις κάνω», σκέφτηκε ο Αιμίλιος.

- «Η βαρεμάρα δεν υπάρχει στη Φύση, ακόμα και αν όλα τα πράγματα ακολουθούν κάθε μέρα την ίδια, επαναλαμβανόμενη, πορεία τους.», άκουσε τη γνώριμη φωνή του Άγγελου μέσα του.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Ο τελευταίος Δρυοκολάπτης





Κάθε αρχή φθινοπώρου πήγαινα στο μεγάλο δάσος, εδώ στο ιερό της Φύσης, την Ευρυτανία, για να συμπληρώσω τα καυσόξυλα με μερικά λιανά και πεσμένα υπολείμματα υλοτομίας. Ήταν προχωρημένο πρωί όταν ξεκίνησα με το παμπάλαιο αγροτικό μου για την … επιχείρηση.

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Το σκαθάρι και ο Αετός



-  Άγγελε μου, γιατί βλέπω ότι αυτή η περιπέτεια που ζήσαμε εδώ στην Ελλάδα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, δεν χρησίμευσε πουθενά; Γιατί βλέπω ανθρώπους γελοίους ακόμα σε θέση ισχύος; Γιατί αφού τους είδαμε ποιοι είναι, να συνεχίσουμε να ακούμε τα ψέματα τους από τις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες; Τους βαρεθήκαμε, αλλά τι γίνεται αυτή τη στιγμή, γιατί όλα τα πράγματα μοιάζουν στάσιμα και επίσης δεν καταλαβαίνω, όλους εμάς, τα θύματα, ποιος θα μπορέσει να μας σώσει.

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Ο μικρός Γκάντι





Όταν ο Γκάντι μελετούσε νομικά στο Πανεπιστημίου τού Λονδίνου είχε έναν καθηγητή Αγγλικής Φιλολογίας, του οποίου το επίθετο ήταν Peters και ο οποίος ήταν υπερβολικά υπερόπτης.

Την πρώτη μέρα που στοιβαζόταν στις πίσω θέσεις του αμφιθεάτρου ο Γκάντι, ακούστηκε να λέει ο υπερόπτης κ. Peters: «Δυστυχώς χάλασε η εποχή μας! Σε αυτόν τον ναό του πνεύματος μπορούν να μπαίνουν πια άνθρωποι χειρότεροι από τους άλλους. Δυστυχώς μπορεί να εισέλθει και ένας καφέ αράπης!» κοιτάζοντας με νόημα τη θέση που καθόταν ο μικρός Γκάντι.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Οι Μορίες




Ο μύθος της διαμάχης μεταξύ Αθηνάς και Ποσειδώνα για την πόλη του Κέκροπα είναι γνωστός. Ο Ποσειδώνας χτυπώντας την τρίαινα του έκανε να αναβλύσει μια πηγή, η Αθηνά εμφάνισε την πρώτη ήμερη ελιά με καρπό. Οι Αθηναίοι επέλεξαν την ελιά, η πόλη τους πήρε το όνομα της θεάς και έκτοτε μπορεί να είχαν πρόβλημα με το νερό αλλά ευδοκίμησαν λόγω του ευλογημένου καρπού.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Ράμα






Ο Επιθεωρητής Υγείας μπήκε έτοιμος για φασαρίες στο φτωχό αγροτικό χωριό της Ινδίας. Υπήρχαν καταγγελίες από τον ιατρικό σύλλογο ότι ένας χωρικός, ονόματι Ράμα, θεράπευε ασθενείς χωρίς να είναι γιατρός. Αδιαφορώντας για τη κατάσταση υγείας του πληθυσμού, τη ποιότητα και επάρκεια του νερού και της τροφής, το πρώτιστο καθήκον του Επιθεωρητή ήταν να εξουδετερώσει αυτόν τον παρείσακτο που ήταν απειλή για την ύπαρξη του ιατρικού λειτουργήματος.

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

Το μαγικό λυχνάρι






«Άγγελε, μου συμβαίνει κάτι πάρα πολύ παράξενο. Αισθάνομαι ότι έχω χάσει το ενδιαφέρον μου για πράγματα που παλιά με γέμιζαν και νιώθω μία απέραντη κενότητα για θεσμούς, μια αδιαφορία για το παραδοσιακό σπορ της συσσώρευσης του χρήματος, λες και έχουμε φτάσει σε ένα κατώφλι, σε μία είσοδο ενός διαφορετικού κόσμου που μας ανοίγεται.»

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Μια σακούλα καραμέλες






Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι, μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...


Αισθάνομαι όπως εκείνο το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Βιογραφικό σε πρώτο προσωπικό






«Ε π ι θ υ μ ώ να έχω πολλά χρήματα για να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» - πού λένε - κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους»…….

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Με κάθε αναπνοή





-«Άγγελε, θα ήθελα να σε ρωτήσω, τι βλέπεις με την εξέλιξη στη πολιτική μας κατάσταση της χώρας; Καταλαβαίνω ότι όλοι μας θέλουμε την αλλαγή, αλλά ποιος θα τη φέρει αυτή; Ποιά είναι η δύναμη που πρόκειται να πάρει επιτέλους τα ηνία, να μας απελευθερώσει, γιατί όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι δεν πάει άλλο με αυτή τη κατάσταση, ότι έχουμε βρεθεί σε ένα αδιέξοδο, ότι απλά δεν λειτουργεί άλλο αυτό το σύστημα, αλλά πώς επιτέλους θα πέσει; Ανυπομονούμε, ξέρεις …»

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Οι τέσσερεις δρόμοι




 
Μια φορά και ένα καιρό ένας σοφός είχε τέσσερις μαθητές, οι οποίοι υπερείχαν σε ικανότητες συγκριτικά με τους υπόλοιπους. Μια μέρα, λοιπόν, συγκεντρώθηκαν και οι τέσσερις και ο σοφός απευθύνθηκε στον πρώτο του μαθητή, «Πες μου τι βλέπεις όταν εξετάζεις τον κόσμο».

«Βλέπω αγριότητα. Ο πλανήτης είναι εγκλωβισμένος. Ο κόσμος κρύβεται από την αλήθεια. Υπάρχουν τα σωματίδια στην ατμόσφαιρα και η όξινη βροχή. Τα δάση καταστρέφονται και σαν αποτέλεσμα και το όζον μαζί τους. Υπάρχει τόσο μεγάλη άγνοια και ιδιοτέλεια. Ο κόσμος χρειάζεται επαναπροσδιορισμό». Ο σοφός απάντησε, «Έχεις δίκιο και για αυτό θα σε ονομάσω Διόρθωση, από το όραμά σου που έχει δεσμευτεί σε ένα κόσμο με ανάγκες».

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Ο Πολεμιστής του Φωτός





Ο Πολεμιστής του Φωτός, χωρίς να το θέλει, κάνει ένα λάθος βήμα και βυθίζεται στην άβυσσο…

Τα φαντάσματα τον τρομάζουν, η μοναξιά τον βασανίζει. Επειδή αγαπούσε τον Καλό Αγώνα, δεν πίστευε ποτέ ότι θα μπορούσε να του συμβεί κάτι τέτοιο, κι όμως συνέβη. Τυλιγμένος στο σκοτάδι, έρχεται σ' επικοινωνία με τον δάσκαλό του.


-" Δάσκαλε, έπεσα στην άβυσσο..", λέει. " Τα νερά είναι βαθιά και μαύρα.."

-"Να θυμάσαι ένα πράγμα..", απαντάει ο δάσκαλος. " Αυτό που σε πνίγει... Δεν είναι το ότι βυθίζεσαι, αλλά το ότι παραμένεις κάτω από το νερό..."

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Η Πίστη






«Σήμερα, θα σας κάνω επιστήμονες!» είπε με κομπασμό ο καθηγητής στο πολυτεχνείο της Ζυρίχης. «Και το πρώτο βήμα για αυτό είναι να μην πιστεύετε ότι σας λένε, αλλά να αποδεικνύετε με τη λογική. Να μην ακούτε ιεροκήρυκες, αλλά επιστήμονες, χμ………, σαν εμένα! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!»


Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Μάνος Δανέζης: Ζούμε σε ένα Matrix… η ανατροπή είναι θέμα χρόνου






Μέρος συνέντευξης του Μάνου Δανέζη (Επίκουρου Καθηγητή Αστροφυσικής, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών - Παρουσιαστή και επιστημονικού υπεύθυνου στις τηλεοπτικές σειρές «Το Σύμπαν που αγάπησα» και «Έτσι βλέπω τον κόσμο» στην ΕΤ3).

Κύριε Δανέζη πιστεύετε ότι ο δυτικός κόσμος καταρρέει;

Σήμερα, όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί, οι δυτικές κοινωνίες διέρχονται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κρίσης, η οποία συν τω χρόνω αποσαθρώνει τις παγκόσμιες κοινωνικές δομές. Ως παράδειγμα αναφέρουμε τη διεθνή οικονομική κατάρρευση που βιώνουμε σήμερα. Όπως είναι φανερό η οικονομική κρίση δεν είναι το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών. Πίσω από την καταρρέουσα οικονομική δομή, σε κοινωνικό και ηθικό επίπεδο, βρίσκεται ένας καταρρέον πολιτισμός και ομάδες ανθρώπων που την υπηρετούν. Χαρακτηριστικό φαινόμενο αυτής της κατάρρευσης είναι η εγκατάλειψη των αρχών της συλλογικότητας, της κοινωνικότητας και του κοινοτικού πνεύματος, δηλαδή των βασικών στοιχείων δόμησης του πολιτισμού μας.

Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Το τελευταίο λιμάνι




Ήταν ένα συνηθισμένο, αργόσχολο καλοκαίρι εκείνο που αποφασίσαμε να περάσουμε στο νησί. Ανάμεσα στους χαρακτηριστικούς ανθρώπους μου κίνησε τη προσοχή ένας γέρος, που καθόταν μόνος του σε ένα φτωχικό καφενεδάκι και ατένιζε το πέλαγο. Πέρναγα τακτικά από μπροστά του, και ένιωθα το παράξενο συναίσθημα ότι αυτός ο άνθρωπος είχε μία σοφία μέσα του, ότι ήταν ξεχωριστός από το μεγάλο κοπάδι των γκρίζων ανθρώπων.

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Αφθονία




               
                   
Το ποιος νομίζεις ότι είσαι είναι επίσης στενά συνδεδεμένο με το πώς θεωρείς ότι σου φέρονται οι άλλοι. 

Πολλοί άνθρωποι παραπονιούνται ότι οι άλλοι δεν τους φέρονται αρκετά καλά. «Δε μου δείχνουν κανένα σεβασμό, προσοχή, αναγνώριση, παραδοχή», λένε. 

«Με θεωρούν δεδομένο». Άλλοτε πάλι, υποψιάζονται κρυμμένα κίνητρα. «Οι άλλοι θέλουν να με χειραγωγήσουν, να με εκμεταλλευτούν. Κανείς δε μ' αγαπάει».

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Η Επιστροφή





Ο Σεκ μπαίνοντας στη φλόγα, αισθάνθηκε ένα τσούξιμο σε όλο του το δέρμα και μετά πράγμα παράξενο,  μια ευτυχία, μία ελαφρότητα και ευφορία. «Τι είδους δοκιμασία είναι αυτή;» αναρρωτήθηκε. Κοίταξε γύρω του, βρισκόταν σε ένα αχανές σπήλαιο, μόνο που το υλικό του σπηλαίου δεν ήταν βράχος, αλλά τα πάντα διαμορφώνονταν από έναν ροζ κρύσταλλο. Φως δεν έμπαινε από κάπου, αλλά όλα ήταν φωτεινά, ο ίδιος ο ροζ κρύσταλλος εξέπεμπε ένα ζεστό, χαρούμενο φως.

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Η Κοινωνική Οικονομία





«Άγγελε, βλέπω μία παγκόσμια ανάγκη να αλλάξουμε το οικονομικό μας σύστημα, το καταλαβαίνουμε όλοι οι άνθρωποι ότι κάτι πρέπει να γίνει με αυτό, αλλά από την άλλη μήπως έτσι οδηγηθούμε στο χάος, γιατί τώρα υπάρχουν οι λίγοι που έχουν το χρήμα, και έτσι υπάρχει μία τάξη.»  

Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Η Δοκιμασία





Μέσα στη μυστική κοιλάδα στο Βουνό,  ο καλόγερος Σεκ που ονειρεύτηκε τη Μητέρα, τώρα ακολουθούσε μία ζοφερή μοίρα. Άντρες από μία παράξενη αρχαία φυλή τον οδηγούσαν βίαια προς τον θάνατο. Και ο ίδιος ο Σεκ αναρρωτιόταν, τι έφταιγε και του άξιζε μία τέτοια μοίρα. Αλλά από την άλλη σκεφτόταν ότι δεν έκανε τίποτα κακό, απλά ακολουθούσε τον αέρα, και μία ηρεμία ερχόταν έτσι στη καρδιά του.

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

350 μίλια





Η Sweety, μια αγελάδα γαλακτοπαραγωγής, ξεκίνησε τη ζωή της σε ένα γαλακτοκομικό αγρόκτημα στον Καναδά, και έμενε συνεχώς μέσα σε ένα σκοτεινό βιομηχανικό κτίριο. Της απαγορεύτηκε η πρόσβαση στον έξω κόσμο, στον ήλιο, στο χορτάρι. Μόλις ήταν αρκετά μεγάλη εισήλθε στην παραγωγή και, όπως και οι περισσότερες αγελάδες γαλακτοπαραγωγής, αναγκάστηκε να υπομείνει ένα συνεχή φαύλο κύκλο σπερματέγχυσης, εγκυμοσύνης, τοκετού και γαλακτοφορίας.

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Η Πυραμίδα και ο Κύκλος





«Άγγελε μήπως έχεις καμμία ιδέα για το πώς θα ξεφύγουμε από το τέλμα που βρισκόμαστε; Όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι πρέπει επιτέλους να αλλάξουν όλοι και όλα, αλλά πως, και ποιον πρέπει να ακολουθήσουμε;»
-«Φίλε μου Αιμίλιε, κάθε γενιά σας, κάθε επανάσταση, κάθε πρόοδος που κάνετε σε αυτό οδηγεί. Φτάσατε στο σημείο της απελευθέρωσης σας επιτέλους από τους σκοτεινούς που σας κυβερνούν όχι άμεσα και φανερά, άλλα έμμεσα και κρυφά, σε σημείο που να πιστεύετε ότι έχετε παντού εχθρούς, ότι οι πολιτικοί σας δεν τα βρίσκουν, ότι και εσείς φταίτε για τη κατάσταση, και συνήθως νιώθετε εντελώς μπερδεμένοι, αδύναμοι και ανίκανοι να αλλάξετε οτιδήποτε…»

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Αγαπητέ μπάρμπα Μήτσο,





Απευθύνω αυτό το γράμμα σε εσένα, που έσκισες τη προηγούμενη εβδομάδα το πανώ που έγραφε «Κανένα Υδροηλεκτρικό στα ποτάμια μας. Καμία ανεμογεννήτρια στα βουνά μας. Η Ευρυτανία δεν Πωλείται.»
Δεν γνωρίζω ποιος είσαι, έτσι πρέπει να σου δώσω ένα ψευδώνυμο. Δεν μπορώ να σε αποκαλώ ούτε με «ψιτ», και σε καμμία περίπτωση ούτε με «ρε».
Μπορεί να είσαι ένας άνθρωπος που λέω καλημέρα, μπορεί να είσαι ένας άνθρωπος που κάθεται στο καφενείο, καθώς περνάω έξω στο δρόμο.

I love you forever


Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Η Μητέρα






Ο καλόγερος Σεκ ακολουθώντας τα αθώα ζώα, βρέθηκε να ανεβαίνει προς τα Ψηλά Βουνά. Εκεί ήταν λες μία άλλη χώρα, φτωχή αφού δεν υπήρχαν χωράφια, αλλά με απαράμιλλη φυσική ομορφιά, γεμάτη δάση και ρυάκια. Εκεί στη χώρα των Ψηλών Βουνών δέσποζε μία κωνική κορυφή και τα ζώα κινούμενα από ένα παράξενο πρόσταγμα, τραβούσαν κατά κει. Ακολουθώντας τον αέρα, μαζί τους πήγαινε και ο Σεκ.


Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Το σχολείο των ζώων





Ο Leo Buscaglia διηγείται συχνά την ιστορία ενός σχολείου ζώων, μια αστεία παιδαγωγική ιστορία:


Ένας λαγός, ένα πουλί, ένα ψάρι, ένας σκίουρος, μια πάπια και διάφορα άλλα ζώα αποφάσισαν ν’ ανοίξουν ένα σχολείο.

Κάθισαν όλοι κάτω να οργανώσουν το πρόγραμμα.

Ο λαγός επέμεινε ότι στο πρόγραμμα έπρεπε να συμπεριληφθεί το τρέξιμο.

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Η Ονομασία των ημερών





Προτού την υιοθέτηση της εβδομάδας υπήρχαν άλλοι τρόποι διαίρεσης του μήνα. Η προγενέστερη χρονική διαίρεση σην αρχαία Ελλάδα, στη κλασική περίοδο ήταν εκείνη των δέκα ημερών (τρία δεκαήμερα του Σεληνιακού μήνα).  

Οι Έλληνες στους Ελληνιστικούς χρόνους συναντάνε τους πολιτισμούς της Ανατολής με τους οποίους βρίσκονται σε διαρκή αλληλεπίδραση, από την οποία προκύπτει ο Ελληνιστικός. Η Ελληνιστική κοινή, δηλαδή τα απλοποιημένα Ελληνικά κυριαρχούν σε όλη την ανατολική Mεσόγειο και αναδεικνύονται στη διεθνή γλώσσα της εποχής αυτής. Είναι η εποχή των μεγάλων ελληνιστικών μοναρχιών και των συμπολιτειών, αλλά και της παρακμής και της πτώσης του πολιτικού συστήματος που είχε κυριαρχήσει και ακμάσει στην μητροπολιτική Ελλάδα και στις αποικίες της για περίπου 5 αιώνες, της πόλης-κράτους.

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Ακολουθώντας τον αέρα





Ο Δάσκαλος κοίταξε ψηλά στα σύννεφα του ουρανού. «Σεκ, είσαι έτοιμος να αποκτήσεις τη Δύναμή σου. Ωστόσο, αν δεν μπορείς να ακολουθήσεις τον αέρα, δεν θα μπορείς να τη κρατήσεις. Θα πρέπει να μάθεις να καταλαβαίνεις τον αέρα, τη ροή των πραγμάτων, και η Δύναμη σου να είναι εναρμονισμένη με Αυτόν. Είσαι έτοιμος να προχωρήσεις;»

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Ο Δραπέτης





Ένας φίλος τηλεφώνησε μέσα σε μια νύχτα του χειμώνα. «Έλα, βρήκα μία αγριόπαπια. Τη μάζεψα εδώ στο διαμέρισμα, αλλά δε ξέρω τι να τη κάνω. Υπάρχει κανένα μέρος που θα μπορούσε να μείνει;» Σε ερώτησή μας για το πώς τη βρήκε, είπε ότι περπατούσε περιφερειακά στο Καρπενήσι, άκουσε σπινθηρισμούς πάνω στα ηλεκτροφόρα καλώδια και τζουπ, κάτω η πάπια, τρομαγμένη και ενδεχομένως χτυπημένη από το ρεύμα. Υπήρχε ένα κοτέτσι χωρίς ενοίκους κάπου κοντά, και έτσι πήγαμε για την παραλαβή της αγριόπαπιας.

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Μικρούλια ψήγματα χρυσού





«Μα πως καταφέρνεις πάντα και είσαι με το χαμόγελο, δείχνεις τόσο ευτυχισμένος, τόσο πλήρης κάθε στιγμή, παρόλο που έρχονται σε σένα καθημερινά προβλήματα. Μου φαίνεσαι σα να επιπλέεις σε μία θάλασσα άγχους και μικρότητας, μου φαίνεσαι σαν εσύ να πηγαίνεις αντίθετα σε ένα γεμάτο ρεύμα ανθρώπων. Φαίνεσαι χαρούμενος όταν ασχολείσαι με κάθε τι το μικρό, που για τον περισσότερο κόσμο είναι απλά μια βαρετή διεκπεραίωση. Πες μου πως τα καταφέρνεις;» Ρώτησε ο καλόγερος Σεκ τον Δάσκαλό του.

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Ο Θησαυρός







Κάποτε πέθανε ένας σοφός Ινδός σε μία πόλη που βασίλευε ένας άπληστος μαχαραγιάς που τυραννούσε τη πόλη.

Μαζί με τη διαθήκη του ο σοφός Ινδός είχε αφήσει ένα κλειδί. Και έγραφε: «έχω κλείσει όλη μου την περιουσία μέσα στο χρηματοκιβώτιο του γραφείου μου. ‘Ότι υπάρχει μέσα σ’αυτό, το παραχωρώ, στον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου. Ας πάρει το κλειδί για να το ανοίξει.»

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Η πένα






 
Το μικρό παιδί ήταν πολύ ενθουσιασμένο που είχε βρει μία πένα. Οι ενήλικες χαμογέλασαν επειδή ήξεραν ότι μια πένα δεν αξίζει πολύ. Αλλά το παιδί δεν το ήξερε αυτό. Ήταν τόσο περήφανο για το εύρημά του, όσο ένας ενήλικας μπορεί να ήταν αν έβρισκε ένα χαρτονόμισμα εκατό λιρών. Κάθε μέρα γυάλιζε τη πένα του και την επέστρεφε με σεβασμό στη τσέπη του. Μερικές μέρες δεν είχε καν τσέπη, έτσι τη μετέφερε στο παπούτσι του. Αλλά πάντα την είχε μαζί του.