Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Ναράντα







Μια φορά και ένα καιρό, Ο Ναράντα, ένας μεγάλος Ινδός μυστικιστής, αποφάσισε κάποτε, να πάει να συναντήσει το Θεό.

Καθώς περπατούσε μακάριος, νιώθοντας κάθε στιγμή στη καρδιά του την ιερή παρουσία Του, συνάντησε ένα γέροντα σεβάσμιο καλόγερο, που καθόταν κάτω από ένα δέντρο, κάνοντας εικοσιτέσσερεις ώρες τη μέρα τις ιερές πρακτικές της κάστας του, που οδηγούσαν μαθηματικά στην ένωση με το Θεό. Ο σεβάσμιος γέρος του είπε «μιας και πας να συναντήσεις το Θεό, κάνε του σε παρακαλώ, μια ερώτηση από εμένα. Πες του ότι, εδώ και τρεις ζωές κάνω μόνο αυτό το πράγμα. Πόσο θα χρειαστεί ακόμη;»

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Μια Ευχή







Μια φορά και ένα καιρό, κάπου στο σήμερα, ένας κουρασμένος Έλληνας από όλα αυτά που συμβαίνουν στο τόπο μας, ο Πέτρος, κάθισε να αποστάσει στο σπίτι του. Ήταν βραδάκι και από συνήθεια άνοιξε τη τηλεόραση. Αμέσως ξεχύθηκαν οι συνηθισμένες εικόνες φόβου στα περισσότερα κανάλια και του αδιάφορου έως κακεντρεχούς κουτσομπολιού στα υπόλοιπα. Μηχανικά άλλαζε τα κανάλια ξανά και ξανά. «Φτάνει!» δεν άκουσε μια φωνή μέσα του, την αισθάνθηκε  κάπου πολύ βαθιά από μέσα του.

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Ο Κύκλος της χαράς







Κάποια μέρα ένας χωρικός χτύπησε δυνατά την πόρτα ενός μοναστηριού. Όταν ο αδελφός θυρωρός άνοιξε, εκείνος του έδωσε ένα θαυμάσιο τσαμπί σταφύλια.

- Αγαπητέ αδελφέ, αυτά είναι τα πιο ωραία σταφύλια του αμπελιού μου. Ήρθα εδώ να σου τα χαρίσω.

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Η Πρώτη Μάχη






«Τι έκανε λέει, ο γιός μου έγινε με τη θέλησή του ένας φτωχοκαλόγερος από αυτούς που τρώνε κάθε μέρα χυλό;» -«Ναι Μεγαλειότατε αυτή είναι η αλήθεια» απάντησε ο Νιουκ ο αρχηγός της σωματοφυλακής του Πρίγκιπα, καθώς έδινε αναφορά στον Αυτοκράτορα της Κίνας για το ταξίδι που έκανε ο Πρίγκιπας Σεκ στα βόρεια της χώρας, με σκοπό να γίνει ο καλύτερος ξιφομάχος.

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Η σκακιέρα





-«Άγγελε, είναι ξεκάθαρο πια για μένα το ότι ζούμε σε ένα κόσμο φυλακή. Μία εικονική Δημοκρατία με πολιτικούς ηθοποιούς ή βολεμένους ή αφελείς, οι νόμοι να συγχέουν τη δικαιοσύνη, όλοι να κοιτάνε να επιβιώσουν αυτοί οι ίδιοι χωρίς να δίνουν δεκάρα για τον άλλον, και κάποιοι σκοτεινοί δυνάστες, να ελέγχουν τα πάντα και κάθε μέρα όλο και περισσότερο  να κάνουν ότι θέλουν.  Τα έχω καταλάβει λάθος; Γιατί δεν βλέπω να γίνεται κάτι από τον κόσμο σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας; Νιώθω ότι βρίσκομαι εγκλωβισμένος, ένα ασήμαντο λευκό πιόνι σε μία σκακιέρα όπου υπερτερούν τα μαύρα.»

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Ο Κύκλος των Πολεμιστών





Ο Πρίγκηπας Σεκ αναζήτησε τον Δάσκαλο του Ξίφους. Ο ήλιος ήδη είχε ανεβεί ψηλά στο μοναστήρι, όταν ξύπνησε, και ο Πρίγκηπας ένιωθε ότι επιτέλους είχε βρει τον Δάσκαλο που πάντα έψαχνε. «Που θα βρω τον Δάσκαλο;» ρώτησε το καλόγερο που ήταν συνοδός του. «Ο Δάσκαλος μου παρήγγειλε ότι σας περιμένει στον Κύκλο των Πολεμιστών» ήταν η απάντηση. Ο Πρίγκηπας αφού έφαγε κάτι πρόχειρο, ζώστηκε την χρυσή αρματωσιά του και το εξαίσιο ξίφος του και συνοδευόμενος από την ακολουθία του, είκοσι επίλεκτους σωματοφύλακες ξεκίνησε.

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Ο Ξιφομάχος





Μια φορά και έναν καιρό, στη μακρινή Κίνα γεννήθηκε ο τελευταίος γιος του Αυτοκράτορα. Ο πατέρας του ήταν ήδη πολύ μεγάλος για παιδιά, αλλά αυτό το παιδί ήταν σίγουρα κάτι ξεχωριστό για την Αυτοκράτειρα. Αυτή, μία μέρα πριν γεννήσει, ονειρεύτηκε το αγόρι της να χειρίζεται με μοναδικό τρόπο το σπαθί, και μετά να φεύγει μακριά. –«Ώστε έτσι, θα αποκτήσουμε ένα γιο ξιφομάχο» είπε ο Αυτοκράτορας όταν του εξιστόρησε το όνειρο η γυναίκα του. -«Εγώ, θα τον προτιμούσα λόγιο ή ποιητή, ή πάντως οτιδήποτε θα τον κράταγε κοντά μου, είναι βλέπεις το στερνοπαίδι μου», απάντησε η μητέρα του.

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Μαθαίνοντας







«Άγγελε, υποψιάζομαι ότι όλα αυτά που μαθαίνει κανείς στην εκπαίδευση του είναι άχρηστα, και το σκεπτικό μου για αυτό είναι ότι τελειώνοντας τόσες τάξεις, τόσα μαθητοχρόνια, ανακαλύπτεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα αυθεντικό, ξεχωριστό, μεγαλειώδες. Περιμένεις να πιάσεις στη καλύτερη περίπτωση (στο παρελθόν) μία θεσούλα, αισθάνεσαι ότι δεν έχεις μάθει κάτι πραγματικό για τη ζωή, δεν μπορείς να κουμαντάρεις τις σχέσεις σου, να έχεις ενδιαφέροντα, να έχεις μία αυθεντική ζωή.»

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Shay








Η μοίρα μου έδωσε την ευκαιρία να έχω ένα παιδί, τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, και τελικά μετά από χρόνια έρχεται η στιγμή σε μένα να πω ότι αυτή η ψυχή ήρθε στη ζωή, μεταξύ άλλων για να καταλάβω κάτι και εγώ στην αληθινή ανθρώπινη φύση, και συγκεκριμένα στο πως οι υπόλοιποι άνθρωποι συμπεριφέρονται σ' αυτό το παιδί.
Θα σας αφηγηθώ μία ιστορία για αυτό…

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Η καρυδιά





Σε ένα απομακρυσμένο Ευρυτανικό χωριό ζούσε ένας Αλβανός μετανάστης. Τα μεροκάματα πια σπανίζανε, οπότε για να μη κάθεται σπίτι άπραγος συνήθιζε ο φίλος μας να κάνει βόλτες στα περίχωρα του χωριού. Αυτό που του κίνησε τη περιέργεια ήταν ένα χωράφι στα περίχωρα του χωριού με καρυδιές. Όποτε κι αν περνούσε, δεν είχε δει ποτέ άνθρωπο σε αυτό το απομακρυσμένο χωράφι.

Η Φωνή του Θεού








Μια φορά και ένα καιρό, μαζεύτηκαν οι εκπρόσωποι από όλες τις θρησκείες του κόσμου, σε μία προσπάθεια να γεφυρώσουν αυτά που τους χωρίζουν, γιατί σίγουρα αν μπορούσαν να κατέληγαν σε μία κοινή συμφωνία, αυτό θα ήταν για όφελος όλων των ανθρώπων. Μαζεύτηκαν λοιπόν και προσπάθησαν να μιλήσουν από κοινού. Ο κάθε ένας όμως έλεγε τα δικά του, και δεν παραδεχόταν τίποτα στο τρόπο λατρείας του άλλου. Σύντομα λοιπόν επεκράτησε ένα χάος παρόμοιο με αυτό που έγινε τότε στη Βαβέλ.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Φωτεινό Όνειρο





«Άγγελε, μου είπες ότι μας περιμένουν θαυμαστά πράγματα. Θα ξεφύγουμε από τη φτώχεια, τη πείνα, τους πολέμους; Θα πάνε επιτέλους οι σημερινοί κυβερνώντες σπίτι τους, θα γίνουμε ελεύθεροι, θα μάθουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας, θα μάθουμε τη πραγματική μας ιστορία; Ποια είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που θα έχουμε; Μα… γιατί γελάς, τι είπα που είναι τόσο αστείο;»

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Τι καλά που θα ‘τανε…








Τι καλά που θα ‘τανε, αν σταματούσαμε να ακολουθάμε τους δόκτορες, τους σοφούς και τις αυθεντίες και ακολουθούσαμε τα μικρά παιδιά…



Ανέλιξη







«Άγγελε, σήμερα είμαι πολύ απαισιόδοξος, ίσως να φταίνε τα πράγματα που πάνε από το κακό στο χειρότερο, ίσως να είναι μία άσχημη διάθεση που απέκτησα χωρίς να ξέρω πως, σημασία έχει ότι μου φταίνε όλα, θα ήθελα να αλλάξω τα πάντα γύρω μου, μου φαίνεται η καθημερινότητά μου τόσο πεζή, τόσο σιχαμένη, βαρέθηκα τα συνηθισμένα, περιμένω πια πραγματικά μόνο κάτι πολύ μεγάλο να συμβεί, αλλά είμαι τόσο μα τόσο μπερδεμένος και χαμένος…»

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Κάτι μικρό μέσα μας...




Εάν ο φόβος είναι η εσωτερική μας σκέψη ότι τα πράγματα θα πάνε στο χειρότερο, μήπως θα μπορούσαμε να αισθανθούμε πιο ελεύθεροι αν συνειδητά σκεφτόμασταν ότι τα πράγματα έχουν μία μαγική, υπέροχη κατάληξη;



Αν σε κάθε μας σκέψη κολούσαμε αυτή την εξαίσια κατάληξη, (έτσι απλά κολυμπώντας σε άγνωστα νερά) μήπως θα επηρεάζαμε συνειδητά την ίδια την εξέλιξη των γεγονότων, πρώτα σε ατομικό και κατόπιν σε συλογικό επίπεδο;




Δεν έχουμε πάψει ποτέ να αντιλαμβανόμαστε όταν η καρδιά και η ψυχή μας ανεβαίνει σε κραδασμούς, συχνότητα και φως, γιατί και η αμφιβολία όταν φωτίζεται γίνεται σιγουριά, γαλήνη και ευτυχία... 




(Φωτογραφία από http://hippolysis.org/)

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013

Οι τρεις Ερημίτες





Ένας αναζητητής της αλήθειας, ο Πέτρος, ρώτησε τους συγχωριανούς του που άραγε υπάρχει κάποιος σοφός άνθρωπος, που θα μπορούσε να του δείξει το δρόμο για το Θεό. Του είπαν τότε ότι υπάρχει ένας Ερημίτης, που όλοι τους αναγνώριζαν σαν Άγιο άνθρωπο και που βρισκόταν σε ένα βουνό πέρα από κει που χάνεται ο ήλιος. Ο Πέτρος ξεκίνησε να βρει αυτόν τον Ερημίτη με την ελπίδα ότι θα είχε να του πει κάτι συνταρακτικό.

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Η Καρπούζα





Ένα ζευγάρι ανέβαινε για καλοκαιρινές διακοπές στο Καρπενήσι, μπαϊλντισμένοι από τη ζέστη και τη ζωή στη πόλη. Η γυναίκα λέει στον άντρα: «Αγάπη μου, λέω τώρα στις διακοπές μας, για να τις χαρούμε ακόμα περισσότερο να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας: Θα βλέπουμε τα πράγματα θετικά σε ότι μας συμβαίνει, θα ανακαλύπτουμε έτσι την χαρούμενη και αισιόδοξη πλευρά της ζωής, θα βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο αντί για μισοάδειο. Τι λες;» -«Γιατί όχι;» απάντησε ο συνήθως κατσούφης σύζυγος.

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Απλά Θυμήσου





Άγγελε, μία παράξενη ηλιαχτίδα αρχίζει να μπαίνει στη ζωή μου καθώς σε ρωτώ και μου απαντάς σε πράγματα που ποτέ δεν θα μου έλεγε κάποιος άνθρωπος, όσο φίλος μου και αν ήταν. Απάντησε μου στη σημαντική ερώτηση λοιπόν: «Αφού ισχυρίζεσαι ότι για να βρω το πλούτο, πρέπει εγώ να μπορέσω να κάνω τα μαγικά μου σε ένα κόσμο που εγώ διαμορφώνω γύρω μου, τότε λοιπόν, Πως θα μπορούσα να μάθω να προβάλω αυτό που θέλω στη πραγματικότητά μου;»

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Πράγματα που δεν έκανες…






Το παρακάτω ποίημα το έγραψε τη περίοδο του πολέμου στο Βιετνάμ, μία Αμερικανίδα φοιτήτρια για τον αγαπημένο της και το μετέφερε σε εμάς ο Λέο Μπουσκάλια σε μία ομιλία του όπου τονίζει ότι «τώρα είναι η στιγμή» για να κάνουμε τα πιο σημαντικά, μικρά και μεγάλα, πράγματα της ζωής μας.  

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Η πτήση





«Κυρά Μάρθα, που το ψώνισες αυτό το γαλόπουλο; Αυτό το τελευταίο που όλο πέφτει και είναι σα ζαβλακωμένο;» είπαν τα άτακτα παιδιά γελώντας, που φαινόταν μόνο η σειρά από τα κεφάλια τους στο πάνω μέρος του φράχτη. Η κυρά Μάρθα τα κοίταξε με απόγνωση. «Σίγουρα κάτι έχουν σκαρώσει αυτοί οι μικροί διάβολοι με τα γαλόπουλά μου, αλλά πάλι, αυτό το τελευταίο γαλόπουλο μήπως είναι μια παραξενιά της φύσης; Δε μοιάζει με τα υπόλοιπα, αλλά ίσως με το καιρό να διορθωθεί η κατάσταση».

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Η τούφα του Μπετόβεν





Ο Μπετόβεν, αυτός ο μεγάλος συνθέτης είχε πολλούς θαυμαστές στη Βιέννη. Ανάμεσα τους και μία γριά κόμισσα, πλούσια και λάτρης της μουσικής του. Αυτή η κυρία πέρα από το ενδιαφέρον της για τον Μπετόβεν ήθελε διακαώς κάτι περισσότερο: Ήθελε να έχει στη κατοχή της κάτι προσωπικό από τον μεγάλο μουσουργό. Κάτι που θα είχε μόνο αυτή. Συγκεκριμένα ήθελε μία τούφα από τα μαλλιά του.

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Πλούτος





Άγγελε, μου είπες να προχωρήσω λέγοντας απλά "Αντίο φυλακή", να παρατήσω ότι μου προξενεί σκοτούρες και να απολαύσω τη διαδρομή. Πώς να το κάνω αυτό βλέποντας τα εξωτερικά πράγματα να χειροτερεύουν και να μας ζητάνε να πληρώσουμε περισσότερα από αυτά που έχουμε; Θα ήθελα από εσένα πραγματικά μια καλή είδηση, για το πώς θα πλησιάσουμε το πλούτο και την ευημερία. Το χρειαζόμαστε όλοι αυτό.

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

Ο σκυλάκος




Ήταν κάποτε ένας πιστός σκυλάκος. Ήταν το καλύτερο τσοπανόσκυλο του κτηνοτρόφου που τα καλοκαίρια τα περνούσε στις κορυφές των Ευρυτανικών βουνών και το χειμώνα κάτω στο χωριό. Προσαρμοσμένος να ακολουθάει το κοπάδι, έκανε τη ζωή του αφεντικού του πολύ εύκολη. Ώσπου μια μέρα ο κτηνοτρόφος αποφάσισε να πάρει ένα πολύχρωμο παπαγάλο για συντροφιά, ο οποίος όμως ήταν ένα πολύ μαυρόψυχο πουλί.

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Ο παπάς, τα παιδιά και τα κεράσια





Μια παλιά εύθυμη ιστορία των χωριών μας που μας είχε διηγηθεί κάποτε η γιαγιά Μαρία...

Τον Ιούνιο στο όμορφο χωριό μας γίνονταν τα μούρα, τα κορόμηλα και τα κεράσια. Όλα σκέτη γλύκα, μυρωμένα από την αγνή ευρυτανική γη μας!

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Η Δασκάλα





Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε' δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η νέα Δασκάλα του σχολείου, η κυρία Τζοβάνα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Ότι όλοι τους ήταν καλά παιδιά. Αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Ένα παιδί ήταν διαφορετικό και της προξενούσε απέχθεια.

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Αντίο φυλακή





Ήταν κάποτε κάποιοι φυλακισμένοι σε μία φυλακή. Ήταν σκοτεινό και τρισάθλιο αυτό το μέρος. Όλοι οι φυλακισμένοι ήταν δυστυχισμένοι, αλλά ήταν για τόσο πολύ καιρό στη φυλακή που είχαν ξεχάσει πως είναι να ζει κάποιος ελεύθερος, έξω στο φως. Είχαν βαθμίδες οι φυλακισμένοι, άλλοι ήταν σε πιο προνομιούχα κελιά, τους λέγανε «πλούσιους» άλλοι σε πιο μικρά και σκοτεινά, που τους λέγανε «φτωχούς». Οι φυλακισμένοι ήταν υποχρεωμένοι να «δουλεύουν» δηλαδή να απασχολούνται σε άχρηστα πράγματα, ώστε να φαίνεται ότι η φυλακή είναι τακτοποιημένη και ότι όλα είναι εντάξει.

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Οι Δύο Δάσκαλοι





(συνέχεια από τον Πρίγκιπα του Σκότους)

Την ώρα που ο Πρίγκιπας του Σκότους σήκωνε το σπαθί του, για να χτυπήσει το στόχο του, ο καλόγερος, το Φωτεινό Μονοπάτι, τον κοίταξε. Το κοίταγμα αυτό ήταν ένα εντελώς διαφορετικό βλέμμα, που δεν σταμάτησε στα μάτια του άλλου αλλά μπήκε μέσα του, σταμάτησε το χρόνο και γέμιζε με φωτεινές εικόνες και σύμβολα τον Πρίγκιπα. Ο Πρίγκιπας, ανίκανος να αντιδράσει σε αυτή την επίσκεψη του Φωτός, τρέκλισε αδύναμα και του έπεσε το σπαθί στο πάτωμα. Δεν μπορούσε καν να κάθεται όρθιος, έτσι έπεσε και αυτός στο πάτωμα.

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Ο Πρίγκιπας του Σκότους





Το δεύτερο παιδί του Σιωπηλού Σύννεφου το πήρε ένας κακούργος που κατευθύνθηκε στη Σαγκάη, τη πιο πολυάνθρωπη πολιτεία της Κινέζικης θάλασσας. Ο κακούργος πήγε στη πιο σκοτεινή συμμορία του υποκόσμου, αυτή του Μαύρου Δράκου. Εκεί πούλησε το παιδί σε μία άσχημη μονόφθαλμη γριά. Αυτή το πήρε σε μία τρώγλη όπου ήταν και άλλα παιδιά διαφόρων ηλικιών. Τα μεγάλωνε η γριά και άλλα θα πήγαιναν για πούλημα, άλλα θα γίνονταν ζητιάνοι, άλλοι κλέφτες, άλλοι δολοφόνοι και κακούργοι. Από μικρό το παιδί είχε ένα πολύ σκοτεινό βλέμμα, που πάγωνε τα υπόλοιπα παιδιά, έτσι ονομάσανε το παιδί Πρίγκιπα του σκοταδιού.

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Η αλήθεια είναι μια χώρα δίχως μονοπάτι


O Jiddu Krishnamurti γεννήθηκε τo Μάιo τoυ 1895 στo Μαντάναπαλι, κoντά στo Μαντράς. Η μητέρα τoυ πέθανε τo 1905 και o πατέρας τoυ, την επόμενη χρονιά, πήγε μαζί με τoυς τέσσερεις γιους τoυ να ζήσει στo ‘Αντιαρ, όπου ήταν τα κεντρικά γραφεία της Θεoσoφικής Εταιρείας. Λίγο αργότερα ο Krishnamurti  υιοθετήθηκε από την Αnnie Besant, πρόεδρο της Θεοσοφικής που είχε πειστεί ότι τo αγόρι ήταν ο παγκόσμιος διδάσκαλος που περίμεναν οι θεοσοφιστές.

Τρία χρόνια αργότερα τον πήγαν στην Αγγλία για να μορφωθεί, ενώ ίδρυσαν στο όνομά του το Τάγμα τoυ Αστέρoς της Ανατoλής που αριθμούσε χιλιάδες οπαδούς. Το 1929, όμως, ύστερα από 18 χρόνια ο  Krishnamurti το διέλυσε και επέστρεψε όλη την περιουσία του πίσω στους δωρητές της. Η αναγγελία της διάλυσης, εκείνη την ημέρα είναι το πιο κάτω κείμενο …

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Το Φωτεινό Μονοπάτι





Τα δύο παιδιά που έφερε στο φως το Σιωπηλό Σύννεφο, είχαν μία ξεχωριστή μοίρα το καθένα. Το πρώτο παιδί το πήρε ένας καλόγερος από τα μοναστήρια του Θιβέτ. Το αγόρι μεγάλωνε στο μοναστήρι, σε αυτό το ασκητικό περιβάλλον, με δασκάλους του τους σοφότερους μοναχούς, αλλά και τη Φύση γύρω του. Έλαβε το όνομα Φωτεινό Μονοπάτι και σιγά-σιγά διαμόρφωνε το χαρακτήρα του. Αφού διάβασε τα βιβλία του μοναστηριού, αφού μίλησε με τους σοφούς μοναχούς, αφού έμαθε όλα τα τυπικά του μοναστηριού, ζήτησε και άλλα από τον ηγούμενο.

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Ανεβαίνοντας επίπεδο, ανεβαίνοντας ζωή




Για να μπορούμε να εισέλθουμε στο νέο μαγικό κόσμο που ανοίγεται μπροστά μας, μέρα με τη μέρα, θα πρέπει να βρούμε το κλειδί, που ανοίγει αυτή τη πόρτα. Είναι σίγουρα μεγάλη η πρόκληση να βρίσκεις το τρόπο να είσαι ευτυχισμένος, εκεί που όλα μοιάζουν να χάνονται. Είναι ενδιαφέρον και σοκαριστικό συνάμα, να ανακαλύπτεις ότι σχεδόν όλα όσα έχεις μάθει μέχρι τώρα είναι εντελώς άχρηστα για τη ζωή σου. Εκεί που νιώθεις ξεκρέμαστος, άβουλος και βλάκας είναι μία ενδιαφέρουσα στιγμή στη πραγματικότητα: Εκεί ανεβαίνεις επίπεδο, εκεί ανεβαίνεις ζωή.

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Πλησιάζοντας την Αφθονία




Οι καταστάσεις που βιώνουμε όλο και πιο πολύ, μέρα με τη μέρα γίνονται συγχρονιστικές. Λες και προχωράμε, λες και αντιλαμβανόμαστε, λες και συνειδητοποιούμε κάτι όλοι μας μαζί πια, σαν ένας οργανισμός. Τα πράγματα συγκλίνουν προς μία κατεύθυνση πια, και εμείς το καταλαβαίνουμε ότι εκεί είναι η λύση, χωρίς να μας το έχει επιβάλλει κανείς, αλλά συνειδητοποιώντας ότι ο καθένας από εμάς βαδίζει σε ένα μονοπάτι, και εργάζεται για έναν στόχο, όπου όλα αυτά συγκλίνουν. Πως το ξέρουμε; Απλά έτσι είναι…

Η μεγάλη πρόκληση που καλούμαστε τώρα πια να ξεπεράσουμε είναι αυτό που μέχρι χθές μας καταδυνάστευε με τέτοιο τρόπο που όχι μόνο προσπαθούσαμε να προσαρμόσουμε τον εαυτό μας πάνω του, αντί να φύγουμε μακριά του, αλλά επιπρόσθετα θεωρούσαμε φυσική την ύπαρξή του. Αναφερόμαστε στη μέχρι χθες φυλακή μας της καθημερινής προσπάθειάς μας για επιβίωση. Μέσα από ένα οικονομικό σύστημα που μας κάνει φτωχούς, μέσα από ένα κράτος που μας κάνει να νιώθουμε παραβάτες, μέσα από μία δουλειά που καθημερινά μας εξαντλούσε και απαρνιόμασταν τον εαυτό μας.

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Αποχαιρετισμός στο φόβο



Το πιο αυθεντικό πράγμα που έχουμε έρθει για να κερδίσουμε είναι η ελευθερία μας, από όλα αυτά που μας κρατούν δυστυχισμένους. Όλος ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, εάν απλά ξεπεράσουμε ένα δικό μας εμπόδιο. Ένα εμπόδιο τόσο κοινό σε όλους μας. Ξεπερνώντας αυτό το εμπόδιο, περνάμε ταυτόχρονα μία μαγική πόρτα, στο πραγματικό εαυτό μας, που δεν φανταζόμασταν ότι είμασταν. Ένα τόσο μεγαλειώδες Ον, που πιστεύαμε μόνο στα όνειρά μας ότι είμασταν. Αλλά τι είναι αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα; Δεν είναι απλά ένα άσχημο όνειρο, το οποίο θα μας φανεί πολύ μακρινό μόλις ξυπνήσουμε; Το εμπόδιο που αναφερόμαστε είναι ο φόβος μας.

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Αλλάζοντας πορεία




Είναι στιγμές κρίσιμες στη ζωή μας, σταυροδρόμια, που βλέπουμε ότι ο δρόμος που τραβάμε δεν μας βγάζει πουθενά, και που αποφασίζουμε να αλλάξουμε πορεία. Μπορεί κάτι να μας ενοχλούσε στη θεώρηση πραγμάτων που είχαμε, και σε μια στιγμή, να μας δόθηκε το κομμάτι του παζλ που έλειπε για να κατανοήσουμε την εικόνα. Και τότε αποφασίζουμε να αλλάξουμε πορεία, αφήνοντας τα γνωστά που δεν μας προσφέρουν πια κάτι και τραβώντας για τα άγνωστα με το φόβο από τη μια να προσπαθεί να μας κάνει κουρέλι και κάτι στη καρδιά μας, έξω από τη κοινή λογική, να μας λέει ότι κάνουμε το σωστό.

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Η ωραιότερη Διακήρυξη που γράφτηκε ποτέ για το Περιβάλλον




Πρόκειται για την απάντηση που δόθηκε το 1854 εκ μέρους του αρχηγού των Ινδιάνων Seattle (Σηάτλ), προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ Φραγκλίνο Πήρς, όταν ο τελευταίος ζήτησε να αγοράσει τη γη της φυλής των Ντουάμι.  Ένας λόγος που αποτελεί παγκόσμιο ύμνο για τη Φύση και τη σχέση του Ανθρώπου με αυτή!

Ιδού λοιπόν τα λόγια του αρχηγού Seattle:  

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Το Λιοντάρι



Όλοι μας θα θέλαμε σε αυτή τη ζωή να είμασταν λιοντάρια. Να είμασταν οι κυρίαρχοι της κάθε μας στιγμής, να γίνονταν τα πράγματα όπως θα θέλαμε. Πως γίνεται όμως να καταλήγουμε ποντίκια, ποια δύο πράγματα δεν προσέχουμε και γινόμαστε θύματα των καταστάσεων, ώστε η ζωή μας να γίνεται ένα κυνήγι με εμάς στη θέση του κυνηγημένου;

Διογένης ο κυνικός: Ο αναρχικός της αρχαιότητας



Ο Διογένης ο «Κυνικός» (ή Κύων), γνωστός κι ως ο Διογένης ο Σινωπεύς, ήταν Έλληνας φιλόσοφος, που γεννήθηκε στη Σινώπη του Πόντου περίπου το 412 π.Χ. (σύμφωνα με άλλες πηγές το 399 π.Χ.) και θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος της Κυνικής Φιλοσοφίας. Σύμφωνα με έναν θρύλο, γεννήθηκε την ημέρα που πέθανε ο Σωκράτης.


Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Φυσιολατρεία (Κρισναμούρτι)


 
…Aν χάσεις την επαφή σου με τη φύση, χάνεις την επαφή με τους ανθρώπους.Αν δεν υπάρχει σχέση με τη φύση, τότε γίνεσαι φονιάς, τότε σκοτώνεις τα μωρά της φώκιας, φάλαινες, δελφίνια και ανθρώπους, είτε για το κέρδος είτε για “σπορ”, για τροφή ή για απόκτηση γνώσεων. Τότε η φύση σε φοβάται και αποσύρει την ομορφιά της. Μπορεί να κάνεις μακρινούς περιπάτους στα δάση, μπορεί να κατασκηνώνεις σε όμορφα μέρη, αλλά είσαι φονιάς κι έτσι χάνεις τη φιλία τους. 

Είσαι παιδί του Θεού…….




O βαθύτερος φόβος μας δεν είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς.
Ο βαθύτερος φόβος μας είναι ότι είμαστε ισχυροί πέραν του
μέτρου. 
Είναι το φως μας, όχι το σκοτάδι μας, που οι περισσότεροι φοβούνται. 
Αναρωτιόμαστε, ποιος είμαι εγώ για να είμαι λαμπρός, υπέροχος, ταλαντούχος, καταπληκτικός; 
Στην πραγματικότητα,
ποιος είσαι για να μην είσαι;


Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Το Σιωπηλό Σύννεφο



Μια φορά και έναν καιρό, στη μακρινή Κίνα, ένα κορίτσι γεννήθηκε σε μία φτωχή οικογένεια. Ήταν ολοφάνερο διαφορετική, απόμακρη. Δεν μπορούσε να μάθει τη γλώσσα, δεν μπορούσε να βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού. Την έβλεπαν να κάθεται στη Φύση και να κλαίει συνεχώς, την έβλεπαν να ξεπορτίζει το βράδυ από το σπίτι και να βλέπει τα αστέρια, ξαπλωμένη στα χωράφια. Σιωπηλό Σύννεφο ήταν το όνομά της.

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Ο Ινδός, το πείραμα και η τρύπα στον τοίχο

sugata-mitra-and-kidsΦετινός νικητής του βραβείου TED 2013 είναι ο Σουγκάτα Μίτρα. Το έπαθλο είναι ένα εκατομμύριο δολάρια, καθώς και η υλικοτεχνική υποστήριξη της κοινότητας του TED για την πραγματοποίηση της προσπάθειάς του. Στόχος του Σουγκάτα Μίτρα είναι «να δημιουργήσει ένα ηλεκτρονικό σχολείο». Ένα πρωτότυπο πείραμα γνώσης, όπου τα παιδιά θα μπορούν να μαθαίνουν το ένα από το άλλο αλλά και από καθηγητές ανά τον κόσμο, συνδεδεμένους στο internet.

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Παράκελσος, o Μεγάλος Ασυμβίβαστος




Ο Φίλιππος Αυρήλιος Παράκελσος, γεννήθηκε στην Ελβετία το 1493. Το αληθινό του όνομα ήταν Θεόφραστος Μπομπάστους Φον Χόχενχάϊμ. Ήταν γιος ενός γιατρού – παιδί τόσο αδύναμο και ασθενικό που κανείς δεν περίμενε να ζήσει παραπάνω από την εφηβεία του. Όταν ήταν δέκα χρονών αποφάσισε να πετάξει και πήδηξε από ένα ψηλό δέντρο, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί άσχημα και να κινδυνέψει να πεθάνει.


Φυτεύοντας βιοδυναμικά



Μπήκε η Άνοιξη πια, και για όσους καλλιεργούν, ξεκινάει η εποχή του φυτέματος. Το φύτεμα, το να βοηθήσουμε ένα νέο φυτό να γεννηθεί είναι μία σημαντική στιγμή τόσο για αυτό, όσο και για εμάς που περιμένουμε μία καλή σοδειά. Μέσα από την εμπειρία μας, μαθαίνουμε να γίνουμε αποτελεσματικότεροι, ωστόσο μπορούμε πάντα να πειραματιζόμαστε με μεθόδους και να διαπιστώνουμε την ορθότητά τους ή μη, αφού την δοκιμάσαμε. Μία μέθοδος είναι η Βιοδυναμική, όπου συγκεκριμένα εδώ, ενδιαφερόμαστε να βρούμε τις ευνοικές στιγμές προκειμένου να ασχοληθούμε τότε με τα φυτά μας.

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Η Παράδεισος





Μου φάνηκε δύσκολο να πιστέψω ότι αξίζω την παράδεισο
Όσο δεν ήξερα να μιλάω, την θυμόμουν, και όταν έμαθα, την ξέχασα

Πάντα όμως μέσα μου κάτι έλειπε, και μόνο η μοναξιά ήταν απέραντη
Στον κόσμο της λάσπης, που ύφαινα τα εφήμερα σχέδια μου

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Η ανταπόδοση



Σε κάθε ανθρώπινη σχέση υπάρχει κάτι που δίνουμε στον άλλο και κάτι που περιμένουμε να πάρουμε. Δεν έχει σημασία αν είμαστε πλούσιοι ή φτωχοί, σημασία έχει να καταλαβαίνουμε και να αναγνωρίζουμε ότι ο άλλος άνθρωπος μας προσφέρει κάτι, και ότι αυτή η προσφορά του μας ενεργοποιεί στο να του το ανταποδώσουμε. Μπορεί να είναι κάτι που θα κάνουμε μελλοντικά για αυτόν, μπορεί να είναι ένα ευχαριστώ και ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης που έχουμε και περιμένει να βρει έκφραση, σίγουρα όμως είναι μία αναγνώριση που έχουμε σε αυτό που μας πρόσφερε, και αυτή η ανταπόδοση μπορεί να αποτελέσει μία κρίσιμη ιδιότητα του χαρακτήρα μας και της ποιότητας ζωής που βιώνουμε.

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Η τίγρη



 Δεν ξέρω τι είναι πραγματικό, τι είναι φανταστικό. Ή μάλλον, δεν ξέρω πώς διακρίνονται. Γιατί στην ουσία ζω μια φαντασιακή πραγματικότητα, ή αλλιώς μια πραγματική φαντασία.

Το τραγούδι «Η τίγρη» μου δόθηκε επί των ημερών της πρώτης μου μετοικεσίας εις τας Αθήνας, όταν το συγκρότημα «Χαϊνηδες» είχε διαλυθεί για κάποιο διάστημα και έμενα στην Αθήνα στα Πετράλωνα συγκατοικώντας με τον Ρος Ντέιλι. Αυτή την περίοδο μου δόθηκε το τραγούδι «Η τίγρη».


Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Ελευθερία



Έχουμε διαπιστώσει με πολλούς τρόπους μέχρι τώρα ότι η ζωή μας είναι μια σκλαβιά. Καθώς καταρρέουν οι μέχρι τώρα πυλώνες που στήριζαν αυτόν τον άδικο κόσμο, μας φανερώνεται ο τρόπος που λειτουργούσε το σύστημα. Οι πολύ λίγοι που ελέγχουν το χρήμα, τις κυβερνήσεις, την ενέργεια, τα αγαθά, τις πεποιθήσεις μας και επιθυμούσαν τη πλήρη υποδούλωσή μας. Προχωρώντας σε αυτόν τον δρόμο της δοκιμασίας και της κατανόησης συνάμα, αρχίζουμε να γνωρίζουμε την ελευθερία.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Ένα άλυτο πρόβλημα



Σε πολλούς από εμάς «τρέχει» ένα πρόβλημα που εκ πρώτης άποψης φαίνεται άλυτο. Φυσικά αναφερόμαστε στη λαίλαπα των καταιγιστικών γεγονότων που βιώνουμε και αρκετοί από εμάς έχουμε καταλήξει να βρισκόμαστε σε δεινή οικονομική κατάσταση, χωρίς να ξέρουμε πότε ακριβώς θα χάσουμε τη δουλειά, το σπίτι μας, θα έχουμε ακόμα ρεύμα, ή τα απαραίτητα προς το ζην. Ένα πρόβλημα που φαίνεται άλυτο, μία κατάσταση που θέλουμε να βρούμε τον τρόπο να ξεφύγουμε.

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Δημιουργώντας στο τώρα



Υπάρχει ένα χρονικό σημείο στο οποίο αποφασίζουμε για τη ζωή μας, και το οποίο δεν του δίνουμε σημασία. Μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι είμασταν πολύ μικροί και άβουλοι, στο να καθορίζουμε εμείς τη ζωή μας. Μπορεί τώρα πια να είμαστε έτοιμοι να πειραματιστούμε πώς είναι το να βιώνουμε μία κατάσταση δημιουργίας, όπου εμείς αποφασίζουμε την επόμενη στιγμή, χωρίς να είμαστε ούτε θύμα, ούτε θύτης, απλά δημιουργός.

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Ο Λευκός Δράκος




Μια φορά και έναν καιρό, πριν πολλά - πολλά χρόνια, μια ομάδα ανθρώπων από τα αστέρια αποφάσισε να αποικίσει μια περιοχή της Γης στη μακρινή Ανατολή. Φτιάξαν ένα δίκτυο πυραμίδων για να έχουν ενέργεια, προστασία και σύνδεση με τους ανώτερους κόσμους. Γνώριζαν ότι το να ζήσουν σε έναν πλανήτη ελεύθερης βούλησης ήταν μία εξαιρετική πρόκληση. Ήταν όντα που θέλαν την ειρήνη, την απλότητα και την αφθονία. Τους ανατέθηκε να είναι οι φύλακες του χρυσού. Στην ιστορία του χρόνου λέγονται «Οι πρεσβύτεροι», αλλά και η ομάδα του Λευκού Δράκου.