Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Η ομιλία του Αγνώστου


Στις 4 Ιουλίου του 1776, στην Φιλαδέλφεια της Αμερικής συνεδρίασαν οι 56 Αμερικανοί αντιπρόσωποι, που προετοίμασαν την Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Αμερικής. Αφού έγιναν οι συζητήσεις για ημέρες, ετοιμάστηκε το έγγραφο. Κανείς όμως δεν προχωρούσε στην υπογραφή του. Γνώριζαν όλοι, ότι υπογράφοντας το, θα ήταν ένοχοι εσχάτης προδοσίας κατά του Βρετανικού Στέμματος. Η ποινή ήταν απαγχονισμός μέχρι αναισθησίας και στη συνέχεια κατάτμηση του σώματος σε τέσσερα κομμάτια, τα οποία θα επιδεικνύονταν δημόσια για παραδειγματισμό.
Εκεί που όλοι ήταν άβουλοι και παγωμένοι, εμφανίστηκε ένας άγνωστος άντρας που έκανε μια καταλυτική ομιλία. Ένας ψηλός, αδύνατος άνδρας, με μαύρο πανωφόρι, και φλογερά μαύρα μάτια. Εξαφανίστηκε αμέσως μετά, και κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν τον γνώριζε. Σώθηκε όμως η ομιλία του, που έμεινε στην ιστορία ως η ομιλία του Αγνώστου. Ακολουθεί μέρος της:

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Η επιστροφή του Κυρίου




Ήταν κάποτε σε ένα πλούσιο μέρος ένας Κύριος, ένας μεγάλος Άρχοντας, που διαφέντευε ένα τεράστιο σπίτι με κήπους, κτήματα που απέδιδαν τεράστιες σοδειές, ζώα, αλλά και δάση που μπορούσε να κυνηγάει κανείς. Ένας ονειρεμένος τόπος που στον καθέναν θα άρεσε να ζει.
Ο Κύριος όμως ήθελε κάτι παραπάνω από τη ζωή του για να είναι ευτυχισμένος. Ήθελε να μην περιορίζεται στην ασφαλή, άνετη μα και βαρετή ζωή του. Ήθελε να πετάξει σαν πουλί, και να γνωρίσει όλο τον κόσμο, να δει τα όρια του κόσμου, μα και τα δικά του τα προσωπικά όρια. Ήξερε ότι η σοφία κρύβεται στην εμπειρία, και κάτι μέσα του τον τραβούσε σαν ένας μαγικός μαγνήτης προς το άγνωστο.

Ένα Όραμα Δημοκρατίας



Μας απασχολούνε θέματα όπως το πως θα τα βγάλουμε πέρα, πως θα πληρώσουμε τα χαράτσια, τους φόρους, πως μας μπλέξανε έτσι οι πολιτικοί μας, τι μέρα θα ξημερώσει αύριο για εμάς και για τα παιδιά μας.
Αναλωνόμαστε στη φοβία και το θυμό της ανημπόριας μας, τόσο, που δεχόμαστε πολύ ευχάριστα, λίγο γέλιο, ένα ποτήρι κρασί, λίγη διασκέδαση έστω κι αυτή της τηλεόρασης που στηρίζεται στο κουτσομπολιό και στη χαζομάρα.
Ας προσπαθήσουμε, για μια στιγμή έστω, να δούμε τα πράγματα, σαν ένας ισχυρός άνθρωπος με θέληση και λογική. Σαν ένας άνθρωπος που βάζει μπροστά το δημόσιο συμφέρον από τον εαυτούλη του.

Το πολύτιμο δαχτυλίδι



(Μια διασκευασμένη ιστορία του Χόρχε Μπουκάϊ)


«Ήρθα δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Νιώθω πολύ άσχημα για αυτό, αισθάνομαι ότι η ζωή μου δεν έχει κανένα νόημα, ότι δεν θέλω καν να ζω. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;»

Ο κόσμος που αλλάζει



Ζούμε σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές βιώνοντας μία εποχή που αλλάζει.

Οι περισσότεροι θα σας πουν ότι καταστρεφόμαστε.

Εμείς πιστεύουμε ότι απλά αλλάζουμε.

Ότι απλά φεύγουν ένα-ένα τα πέπλα που μας κρατούσαν στο σκοτάδι, και μισοκλείνουμε τα μάτια τυφλωμένοι από ένα φως, που δεν πιστεύαμε ότι υπήρχε.