Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

18 χρόνια





Είναι πάμπολλοι οι άνθρωποι που λένε (συνήθως μετά από ένα παράπονό τους) ότι δεν υπάρχει Παιδεία. Χμ… ίσως. Επίσης αυτοί οι πάμπολλοι όταν εννοούν Παιδεία, το εννοεί ο καθένας τους με έναν εντελώς ιδιαίτερο και προσωπικό τους τρόπο, ώστε η Παιδεία να είναι ένα αντικείμενο με πάμπολλες όψεις! Με αυτό θα συμφωνήσουμε !!!   - Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…….

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Ο Μάγος και η Ειρήνη





Μια φορά κι έναν καιρό, οι άνθρωποι που αγαπούσαν την ειρήνη πάνω στη γη, ζήτησαν από ένα μάγο με εξαιρετικές ικανότητες να σταματήσει όλους τους πολέμους και τις αιματοχυσίες μεταξύ των ανθρώπων.

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Ο τρίτος δρόμος των «αμαρτωλών» καπνιστών





Θέλω να γράψω μερικά πράγματα για τους φίλους καπνιστές που είναι άλλωστε και η πλειοψηφία της παρέας.  Υπάρχει άραγε τρόπος για όποιον βέβαια το επιθυμεί, να ξεφύγει από αυτή τη χρόνια τοξική σχέση και να παραμείνει σώας τα φρένας??


Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Το φυλακισμένο Νερό





Είμαι ένα μέρος της Ζωής, πάντα αντιπροσώπευα τη κίνηση, τη δημιουργικότητα, αλλά πάνω από όλα την ίδια τη Ζωή. Είμαι το δώρο της μεγάλης Μητέρας σε ένα τόπο, και εκεί που πάω με συντροφεύουν δέντρα αιωνόβια, φύλακες της μαγείας μου και ζώα που χαίρονται το δώρο μου και τέλος άνθρωποι.

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Ο φτωχός ψαράς και η αχάριστη Μαρία





Κάποτε ζούσε στα μέρη μας ένας καλόκαρδος φτωχός ψαράς. Κάθε μέρα ψάρευε με τη βαρκούλα του εκεί στην πανέμορφη λίμνη των Κρεμαστών. Είχε κι ένα γαϊδουράκι, με σαμάρι και καπίστρι από χρωματιστές χάντρες, που έσερνε ένα παλιό μικρό κάρο. Μ’ αυτό γυρνούσε στα διπλανά ευρυτανικά χωριουδάκια και πούλαγε τη λιγοστή ψαριά του για να ζήσει.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Η πέρδικα





Από πάντα θαύμαζα τον πατέρα μου. Ήταν μία ευγενική παρουσία, που μας προστάτευε με στοργή και ηρεμία. Στο σπίτι ακουγόντουσαν περισσότερο οι φωνές της μητέρας μου, αλλά μόνο γιατί ο πατέρας μου, αν και τις περισσότερες φορές είχε δίκαιο, δεν ήθελε ωστόσο να της το επιβάλλει. Αφού εκτονωνόταν η μητέρα μου με τις φωνές, ερχόταν κάποια στιγμή που απλά παραδεχόταν το δίκαιο του πατέρα μου και έτσι αυτό γινόταν.

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Λένε….




Λένε…
Λένε πως για να είσαι σωστός
πρέπει να κάνεις φυσιολογικά πράγματα...


Αυτό που πραγματικά ζητάνε, είναι να ακολουθείς
όσα οι πολλοί ακολουθούν
για ν' αποδείξουν πως ανήκουν στο πλήθος...

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Οι κρήνες





Η απόλυτη σύνδεση του ανθρώπου με το νερό, το πρωταρχικό αυτό στοιχείο της ζωής, διαπιστώνεται σε όλες τις φάσεις της ανθρώπινης εξέλιξης και σε όλες τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης ζωής. Στη μυθολογία γεννήτωρ των πάντων αναφέρεται ο Ωκεανός και δεσπόζουν τα μυθικά πρόσωπα του Πόντου, του Νηρέα, του Πρωτέα, του Τρίτωνα, όλα συνδεδεμένα με το νερό.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Ο … άγιος Θωμάς





Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα παιδί, ο Θωμάς. Καμιά φορά τα παιδιά βγάζουν μία ξεχωριστή περηφάνεια, μία απείθεια, μία ιδιαίτερη φάση ότι «εγώ κάποιος είμαι και όλοι οι άλλοι είναι κάτω από μένα» που ωστόσο δεν το κάνουν συνειδητά από κακία, απλά είναι ένα ψυχολογικό επιπρόσθετο, μία εγωιστική αντίδραση που βγαίνει σε πολλούς ανθρώπους.

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Το μαγεμένο Βασίλειο (8 μέρη)






Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία ευτυχισμένη πολιτεία. Η Βασίλισσα ήταν σοφή, μιλούσε με τη Μεγάλη Μητέρα και μπορούσε να θεραπεύει όλες τις ασθένειες και ο κόσμος ζούσε ειρηνικά, ευχαριστημένος από αυτό που είχε και τότε δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί, αλλά όλοι ήταν το ίδιο. Θεωρούσαν αυτονόητη υποχρέωσή τους εάν είχαν δύο κουβέρτες και ο γείτονας τους καμία, ότι έπρεπε να του δώσουν τη μία. Τα σπίτια φτάναν για όλους, γιατί θεωρούσαν αμαρτία ένα σπίτι να μένει κενό, τη στιγμή που μία οικογένεια δεν είχε σπίτι. Η Μητέρα Φύση έδινε απλόχερα τα δώρα της χωρίς να κοπιάζουν οι άνθρωποι, έτσι το φαγητό πάντα ήταν άφθονο, έφτανε για όλους, καταπράσινα χωράφια και λιβάδια για τους ανθρώπους και μεγάλα δάση με αειθαλή και φυλλοβόλα δέντρα για τα πολυάριθμα ζώα τριγύριζαν τη πολιτεία.

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Από το «μαμά» στο «ρε μάνα»







Όλα ξεκίνησαν ξαφνικά, μια συνηθισμένη μέρα όταν άνοιξα την πόρτα του δωματίου του δωδεκάχρονου γιού μου.
-«Ομορφιά μου, ξύπνα. Είναι 7.30, θα αργήσεις»
-«Άσε μας ρε μάνα πρωί-πρωί» ακούστηκε μια φωνή να λέει κάτω από τα σκεπάσματα.


Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Ιβάν






Ο Ιβάν, ένας από τους μεγαλύτερους εμπόρους μιας ρώσικης κωμόπολης, με μεγάλη του χαρά είδε μία σκυλίτσα να έχει κουλουριαστεί το πρωί στο παχύ χαλί της εισόδου του. Σιγά σιγά τη πλησίασε και μόλις έφτασε σε απόσταση … βολής της έδωσε μια κλωτσιά με όλη του τη δύναμη! Η σκυλίτσα ουρλιάζοντας σπαρακτικά απομακρύνθηκε κουτσαίνοντας. Οι γείτονες βγήκαν στις πόρτες τους. Οι περισσότεροι χάζευαν με αδιαφορία το θέαμα, άλλοι θα ήθελαν κάτι να πουν αλλά προτιμήσανε τη σιωπή.

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Η σωματική έκφραση






Χωρίς σωματική έκφραση το μυαλό των μαθητών ναρκώνεται «Αυτό που συμβαίνει είναι ότι μεγαλώνοντας τα παιδιά τα εκπαιδεύουμε προοδευτικά από τη μέση και πάνω. Επικεντρώνουμε στο κεφάλι τους. Και ελαφρώς προς τη μία μεριά, την αριστερή, δηλαδή καλλιεργούμε τη λογική (αναλυτική σκέψη, γλώσσα, μαθηματικά και φυσικές επιστήμες). Δεν υπάρχει ούτε ένα εκπαιδευτικό σύστημα στον πλανήτη που να διδάσκει καθημερινά π.χ χορό στα παιδιά με τον τρόπο που διδάσκονται τα μαθηματικά. Γιατί; Γιατί όχι; Όλοι έχουμε σώματα. Δεν έχουμε;» ( Κεν Ρόμπινσον)

Η όμορφη μέρα





- Άγγελε, πιστεύω ότι η δοκιμασία που έπρεπε να περάσουμε σαν Ελλάδα, αναφέρομαι σε αυτή την οικονομική κρίση που βιώσαμε, ήταν απλά μία ενορχηστρωμένη επίθεση του συστήματος. Θα μπορούσε άνετα να γίνει στη Γερμανία, ή σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Είναι γελοίο ένα παγκόσμιο οικονομικό διεφθαρμένο σύστημα, να μας τιμωρεί, τη στιγμή που κάναμε ακριβώς ότι μας έλεγε. Φαντάζομαι την εικόνα σαν να είναι ένας μισότρελος άνθρωπος που άλλες μέρες χαϊδεύει και άλλες τιμωρεί τον πιστό του σκύλο…. Για εμάς τι βλέπεις να είναι η επόμενη μέρα;

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Η απώλεια της ανάγκης





-Άγγελε, έχω καταλάβει πια ότι από αυτούς που βλέπουμε στη τηλεόραση ότι υποτίθεται μας κυβερνούν, δεν έχω να περιμένω και πολλά πράγματα. Κάτι μέσα μου λέει ότι ένα σπουδαίο γεγονός πρόκειται να συμβεί, αλλά πάλι την επόμενη ημέρα το όνειρο χάνεται. Καταλαβαίνω ότι ο τρόπος της οικονομίας μας, δεν πάει άλλο. Τελείωσε κάπου εδώ. Είναι απαράδεκτο πια να μας κυβερνάει το χρήμα, όλη αυτή η μιζέρια, η απαγόρευση, η βαναυσότητα, η εγκληματικότητα, θέλουμε την επόμενη μέρα να έρθει, για πες μου κάτι για αυτό.

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Τα μη λαμπερά παιδιά





«Τα παιδιά τα οποία έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη για αγάπη είναι αυτά που την ζητάνε με τον λιγότερο αγαπησιάρικο τρόπο».

Ας μην το ξεχνάμε αυτό, εμείς οι εκπαιδευτικοί λοιπόν, όταν κάποια παιδιά μας σπάνε τα νεύρα, όταν κάνουν φασαρία, όταν δεν μας προσέχουν, όταν δεν έχουν πρόοδο, όταν γενικά μας κάνουν τη ζωή δύσκολη. Λίγη προσοχή ζητάνε και συνήθως αντί να τους την δώσουμε, τους την στερούμε ως τιμωρία. Τουλάχιστον ας τους μάθουμε να ζητάνε την προσοχή με πιο όμορφο τρόπο. Αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία δεν είναι να αγαπάμε κάποια παιδιά που είναι έτσι και αλλιώς αξιαγάπητα αλλά εκείνα που δεν έχουν αυτή την λάμψη. Τότε είναι πολύ πιθανό αυτά τα παιδιά να μας εκπλήξουν με την μεταμόρφωσή τους και με την ανταπόδοση της αγάπης που τους δείξαμε.

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Η περίπτωση της Χούλια Κάρβες





Ο γιατρός Ιγνάτιο Ρόχας, άκουσε ένα σιγανό χτύπημα στη πόρτα του. Ήταν τόσο ανεπαίσθητο που πίστεψε ότι ήταν ένα τυχαίο χτύπημα του αέρα. Ξανάκουσε το χτύπημα, διπλό αυτή τη φορά…. Σηκώθηκε παραξενεμένος: «Ποιος μπορεί να είναι τέτοια ώρα μέσα στη νύχτα;»

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Οι μαθητές πιο πολύ παιδεύονται παρά εκπαιδεύονται





Δεν χαίρονται στο μάθημα
Όσοι από εσάς είστε εκπαιδευτικοί δοκιμάστε να κάνετε την εξής έρευνα μέσα στην τάξη σας: Ρωτήστε τους μαθητές σας α) να βαθμολογήσουν τη χαρά που παίρνουν κατά τη διάρκεια του μαθήματος και β) τι τους κάνει να χαίρονται στο μάθημα.

Δνείστερος





Θα μπορούσε να διηγείται ο καταγόμενος από τη Γρανίτσα, τότε Ταγματάρχης Κωνσταντίνου Ιωάννης, από τις επιχειρήσεις στην Ουκρανία το 1919 :

Μπροστά μας ο Δνείστερος, σύνορο Ρωσίας και Βεσσαραβίας. Από τα χιόνια που έλιωναν, πλημμυρισμένος…. Μία πλωτή γέφυρα που φτιάξαν Γάλλοι και Πολωνοί μηχανικοί, κρατούσε ακόμα…. Μπορεί να πνιγόμασταν αν προχωρούσαμε, αν μέναμε θα μας αιχμαλωτίζαν οι Μπολσεβίκοι, έπρεπε να προχωρήσουμε…..

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Μια φορά και έναν καιρό….





"Μια φορά κι έναν καιρό μέσα στην παρθένα φύση των Αγράφων υπήρχε ένα χαριτωμένο ευρυτανικό χωριουδάκι. Είχε λίγους κατοίκους αλλά ήταν όλοι πολύ ευτυχισμένοι γιατί ήταν μονιασμένοι και αγαπούσε ο ένας τον άλλο. Αυτό το χωριουδάκι είχε και κάμποσα παιδάκια που συνήθισαν να παίζουν στα λιβάδια με τα κατσικάκια και τα αρνάκια, κυνηγούσαν τις πεταλουδίτσες, μάζευαν μέλι, καρπούς και λουλούδια και χαιρόντουσαν με πράγματα απλά και όμορφα!


Το πέρασμα





Ένας παράξενος ταξιδιώτης φάνηκε στη μικρή πόλη. Ήταν στολισμένη η πλατεία με ένα καημένο έλατο που το είχαν κόψει το καημένο. Μα γιατί δεν στολίζαν τα έξι που ήταν ήδη στην άκρη της πλατείας; Η ματιά του πήγε κάτω από το στολισμένο έλατο, ήταν μία κακομοιριασμένη φάτνη, κάτω στο άχυρο ο νεογέννητος Χριστός, δίπλα ο Ιωσήφ, η Μαρία και δύο αρνάκια όλα κι όλα. Μα εδώ δεν ήρθαν οι μάγοι;

Τι μάθατε από μένα;





Σύμφωνα με τους σύγχρονους ειδικούς παιδαγωγούς στην μνήμη των παιδιών από το σχολείο μένουν τα εξής:
• 10 % από αυτά που διαβάζουν
• 20 % από αυτά που ακούνε
• 30 % από αυτά που βλέπουν
• 50% από αυτά που ακούνε και βλέπουν
• 70 % από αυτά που λένε τα ίδια τα παιδιά
• 90 % από αυτά που λένε και κάνουν τα ίδια τα παιδιά.
Δεν θα διαφωνήσω, απλά θα τολμήσω να πω ότι, κατά την προσωπική μου άποψη, αν θέλουμε να πετύχουμε το 100 % τότε θα πρέπει να προσφέρουμε στα παιδιά αυτά που τα ενδιαφέρουν πραγματικά και που τα συγκινούν.

Η ερώτηση που βασανίζει το μυαλό ενός εκπαιδευτικού που αγαπάει την δουλειά του και που θα ήθελε να απευθύνει στους μαθητές του είναι μια: «Τι μάθατε από μένα;». Ενδεχομένως οι απαντήσεις να ήταν τελείως διαφορετικές από αυτές που θα περίμενε.

Ακούστε μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

Οδησσός





Θα μπορούσε να διηγείται ο καταγόμενος από τη Γρανίτσα, τότε Ταγματάρχης Κωνσταντίνου Ιωάννης, από τις επιχειρήσεις στην Ουκρανία το 1919 :

Στις 7 Μαρτίου φτάνουμε στην Οδησσό. Η Θερμοκρασία είναι σταθερά τη μέρα 10 με 15 βαθμούς υπό του μηδενός. Δεν έχουμε τίποτα, οι στρατιώτες δεν έχουν καραβάνες και χρησιμοποιούν για δοχεία φαγητού κάτι παλιά κονσερβοκούτια, μας μοίρασαν κάτι ελάχιστα κλινοσκεπάσματα, και πολλές …… αγγλικές κουνουπιέρες! Παγώνουμε τα βράδια. Έξω από τη πόλη καταφθάνουν οι Μπολσεβίκοι.

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Η νύχτα του Διαβόλου





Θα μπορούσε να διηγείται ο καταγόμενος από τη Γρανίτσα, τότε Ταγματάρχης Κωνσταντίνου Ιωάννης, από τις επιχειρήσεις στην Ουκρανία το 1919 :

Κατά το βράδυ στρατοπεδεύσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό στη Μπερεζόφκα. Υπήρχαν ξηλωμένες σιδηροδρομικές γραμμές μήκους 2 χιλιομέτρων και παρατημένα βαγόνια στα οποία στρατοπεδεύσαμε. Λίγο πιο μετά ακούστηκαν πυροβολισμοί από το μέτωπο και ένας απαίσιος βαρύς ήχος που ολοένα ερχόταν και πιο κοντά μας. Βγήκαμε έξω και στο σκοτάδι προσπαθούσαμε να έχουμε τον έλεγχο του στρατού μας…